Shqipëria në flakë, Begaj kujtohet të flasë vetëm kur zjarri i afrohet qeverisë: Ku ishe 137 ditë, zoti President?

U deshën 137 ditë protestash, një vend i përfshirë nga tensionet, përplasje të dhunshme, qytetarë të plagosur dhe një krizë e rëndë politike që Presidenti i Republikës, Bajram Begaj, të kujtohej se ekziston. Dhe kur më në fund foli, në vend të një qëndrimi të fortë për gjendjen alarmante të Shqipërisë, shqiptarët dëgjuan një tjetër leksion për qetësinë, dialogun dhe shmangien e dhunës.

Zoti President, qenkeni gjallë! Por ku keni qenë deri tani?

Ku keni qenë ndërsa Parlamenti është kthyer në arenë përplasjesh politike? Ku keni qenë përballë korrupsionit galopant, akuzave që rëndojnë mbi nivelet më të larta të pushtetit, shqetësimeve për devijimin e drejtësisë dhe kaosit që ka përfshirë politikën kombëtare e sigurinë e vendit?

Ku keni qenë kur shqiptarët kërkonin një zë institucional që të mos fliste në emër të qeverisë, opozitës apo interesave politike, por në emër të Republikës?

Apo vetëm tani që flakët e revoltës po i afrohen qeverisë dhe nxehtësia e tyre po ndihet deri në zyrën tuaj, vendosët të zgjoheni?

Në reagimin e tij të 14 tetorit, Bajram Begaj deklaroi:

“E drejta për protestë paqësore është themel i demokracisë dhe detyrim i shtetit për ta garantuar. Por dhuna nuk mund të jetë mjet i shprehjes së pakënaqësisë, as përdorimi i forcës nga policia nuk duhet të dalë jashtë kufijve të ligjit dhe proporcionalitetit.”

Presidenti bëri thirrje për përgjegjësi dhe vetëpërmbajtje, ndërsa njoftoi se zyra e tij mbetet e hapur për të rinjtë dhe qytetarët që dëshirojnë të dialogojnë.

Zyra juaj qenka e hapur, zoti Begaj. Por për çfarë? Për firma, dekrete dhe ceremoni?

Sepse përtej firmave mbi dokumente, shqiptarët kanë të drejtë të pyesin çfarë ka bërë konkretisht Presidenti i tyre për t’u dalë në mbrojtje interesave të tyre.

Një President nuk mund ta reduktojë veten në një noter të Republikës. Nuk mjafton të firmosësh, të dekretosh, të presësh delegacione dhe të shfaqesh në fotografi protokollare. Kushtetuta e përcakton Presidentin si kreun e shtetit dhe përfaqësuesin e unitetit të popullit, jo si një figurë dekorative që kujtohet të flasë vetëm kur pushteti përballet me revoltën.

Nëse dera juaj ka qenë gjithmonë e hapur, përse nuk dolët ju vetë për të dëgjuar qytetarët? Përse nuk ndërmorët një nismë publike për dialog përpara se protestat të përshkallëzoheshin? Përse nuk kërkuat llogari kur vendi po shkonte drejt kësaj gjendjeje?

Është e turpshme që një funksionar i betuar për t’i shërbyer Republikës të qëndrojë larg shqetësimeve të saj dhe më pas të shfaqet me moralizime bajate për përgjegjësinë dhe qetësinë.

Ndërsa Shqipëria përballet me një situatë alarmante, protestat kanë përshkallëzuar në përplasje të dhunshme. Qytetarë kanë përfunduar të plagosur, ndërsa pamjet e dhunës policore kanë ngritur shqetësime serioze për përdorimin e forcës. Kryeministri Edi Rama nuk ka dhënë përgjigjen publike që kërkon kjo krizë, ndërsa Presidenti zgjedh të flasë për vetëpërmbajtje.

Por ku është kërkesa për përgjegjësi konkrete? Ku është thirrja për hetimin e plotë të dhunës ndaj protestuesve? Ku është qëndrimi i Presidentit për akuzat e korrupsionit dhe krizën e besimit që ka përfshirë institucionet?

Përse kemi President në Shqipëri, nëse në momentet më kritike ai mjaftohet të na kujtojë atë që tashmë e dimë?

Bajram Begaj duhet t’i përgjigjet një pyetjeje shumë më të rëndë sesa ajo se përse foli kaq vonë: Kujt i ka shërbyer gjatë gjithë kësaj kohe?

Shqiptarëve që presin drejtësi, përgjegjësi dhe institucione të pavarura? Apo një sistemi politik që duket se nuk shqetësohet aspak nga heshtja e tij?

Dhe kjo është një pyetje që nuk mund të marrë përgjigje me një tjetër deklaratë të shkruar nga zyra e shtypit.

Sigurisht, Presidenti nuk ka kompetencat e Kryeministrit. Por ka detyrimin kushtetues dhe përgjegjësinë morale të përfaqësojë unitetin e popullit, të ngrejë zërin kur krizat kërcënojnë funksionimin demokratik dhe të mos e kthejë institucionin më të lartë të shtetit në një zyrë firmash.

Shqipëria nuk ka nevojë për një President që zgjohet kur flakët i afrohen qeverisë. Ka nevojë për një President që nuk e lë vendin të arrijë deri në këtë pikë pa ngritur zërin.

Shqiptarët nuk kërkojnë leksione morale nga ata që duhet të japin llogari për rolin e tyre institucional. Nuk kërkojnë një derë të hapur në Presidencë, ndërsa problemet e vendit mbeten pa përgjigje. Dhe mbi të gjitha, nuk kanë nevojë për një kryetar shteti që kujtohet për popullin vetëm kur zemërimi i tij bëhet i pamundur për t’u injoruar.

Zoti Begaj, Shqipëria nuk është një dokument që pret firmën tuaj. Është një vend që po digjet nga kriza politike, korrupsioni, padrejtësia dhe humbja e besimit te institucionet.

Dhe nëse sot ndieni nxehtësinë e revoltës, mos harroni se qytetarët e kanë ndier peshën e kësaj krize shumë përpara se ajo të mbërrinte pranë zyrës suaj.

Historia nuk do t’ju gjykojë nga numri i dekreteve që keni firmosur apo fotografitë që keni bërë. Do t’ju gjykojë edhe nga heshtja juaj, nga mundësitë që nuk i shfrytëzuat dhe nga përgjegjësitë që nuk morët përsipër.

Fundi i një mandati mund të vijë me kalendar, por fundi i besimit publik vjen shumë më herët. Dhe për një President, vështirë të ketë dështim më të turpshëm sesa të mos përfaqësojë më qytetarët që duhet të bashkojë.

Sepse sot çështja nuk është nëse Bajram Begaj u zgjua më në fund.

Çështja është: Për kë ka qenë zgjuar deri tani?