82 vjet më parë, në fshatin Borovë të Kolonjës, u shënua një prej kapitujve më të dhimbshëm të historisë shqiptare.
Një divizion gjerman kreu një masakër të tmerrshme, duke djegur fshatin dhe vrarë 107 banorë të pafajshëm, përfshirë shumë gra dhe fëmijë.
Në përvjetorin e kësaj tragjedie, homazhet në Borovë nuk sollën vetëm lot dhe kujtime të dhimbshme, por edhe mesazhe faljeje dhe paqeje.
Ulrich Chilian, një qytetar gjerman që ka vizituar Borovën disa herë, shprehu pendesën dhe kërkoi falje në emër të popullit të tij për vuajtjet e shkaktuara.
“Jam nga Gjermania dhe kjo është hera ime e katërt në Borovë. Për atë që ndodhi, përgjegjësia i takon popullit gjerman. Në nderim të viktimave vij për të treguar respekt dhe për të kërkuar falje, edhe pse është e vështirë. Sot jemi miq dhe do të mbetemi të tillë përgjithmonë,” tha Chilian.
Mes të pranishmëve ishin edhe dëshmitarë të asaj dite tragjike, të cilët me dhimbje të thellë rrëfyen humbjet që pësuan.
Një prej tyre tregoi: “Humba nënën, babanë, dy motra dhe dy vëllezër. Unë isha vetëm 7 vjeç dhe u plagosa, por fatmirësisht plumbi nuk më goditi drejtpërdrejt. I pashë të gjithë të vrarë para syve.”
Një tjetër dëshmitar shtoi: “Humba xhaxhain, një djalë 16-vjeçar i zgjuar dhe me ëndrra të mëdha. U vra teksa përpiqej të kalonte murin.”
Viktimat e masakrës së Borovës janë nderuar me titullin “Dëshmorë të Atdheut”, ndërsa çdo 6 korrik, familjet dhe institucionet përkujtojnë këtë ditë si një kujtesë të dhimbshme, por edhe si një thirrje për pajtim dhe respekt mes kombeve.
