Presionet politike të Edi Ramës dhanë rezultat. Vendimi i Gjykatës Kushtetuese për heqjen e pezullimit nga detyra të Belinda Ballukut është botuar në Fletoren Zyrtare dhe, me këtë akt, zv kryeministrja dhe ministrja e Infrastrukturës dhe Energjisë rikthehet në detyrë, ndonëse është nën hetim nga SPAK për afera të rënda korruptive.
Një vendim i marrë me shumicë votash, që pezullon zbatimin e vendimeve të GJKKO-së dhe e dërgon çështjen për shqyrtim në seancë plenare publike më 22 janar 2026, duke thirrur SPAK-un, GJKKO-në, Kuvendin dhe Presidentin.
Ky rikthim është skandal i pastër. Për procedurën formale të Gjykatës Kushtetuese, për rezultatin politik që prodhon dhe për mënyrën se si u ndërtua terreni për ta arritur. E gjitha u krijua pikërisht për këtë fund. Të ngrihej një stuhi retorike për “balancën e pushteteve”, të dramatizohej pezullimi si “nënshtrim i ekzekutivit”, të hidhej tym për “bllokim institucioni” dhe, në fund, të përfitohej një rikthim i lehtë në detyrë përmes pezullimit të efekteve të vendimeve penale.
Dhe po, kishte rrugë të tjera. Kishte zgjidhje të ligjshme dhe të ndershme që të mos rikthehej në detyrë një zv. kryeministre nën hetim për afera shumë korruptive. Kryeministri mund ta kishte shkarkuar menjëherë dhe të propozonte një zëvendësim të përkohshëm.
Mund të ngarkonte një ministër tjetër me ushtrimin e detyrës. Mund të përdorte mekanizmat e delegimit të kompetencave administrative që i ka përdorur me dhjetëra herë gjatë qeverisjes së tij.
Mund të respektonte parimin minimal të etikës publike që një i pandehur për tendera qindra milionë euro nuk qëndron në majë të piramidës vendimmarrëse. Zgjodhi të mos bëjë asgjë nga këto.
Pse? Sepse qëllimi nuk ishte funksionimi i shtetit. Qëllimi ishte mbrojtja e Ballukut. Sepse po ra ajo, bie zinxhiri, bie vetë Rama. Dhe për këtë u ushtrua presion i hapur politik, publik dhe i pandërprerë ndaj gjyqësorit, i paketuar si “betejë institucionale”.
U ndërtua narrativa se gjykatat po marrin kompetencat e qeverisë, se vetëm ministri mund të firmosë, se shteti po mbetet “pa kokë”. Të gjitha këto u rrëzuan një nga një nga ligji dhe nga praktika administrative, por shërbyen për të krijuar klimën e nevojshme që sot prodhon këtë rezultat.
Fakti që Gjykata Kushtetuese vendos pezullimin e efekteve dhe kalimin në seancë plenare nuk e pastron skandalin. Përkundrazi, e thellon. Sepse mesazhi që del sot është i qartë dhe i rrezikshëm. Një zv. kryeministre e marrë e pandehur për afera të mëdha kthehet në detyrë, firmos, vendos, administron sektorë jetikë dhe projekte miliardëshe, ndërsa hetimi vazhdon. Ky është standardi i ri që po instalohet.
Kjo ishte arsyeja pse u ngrit e gjithë kjo furtunë. Jo për Kushtetutën. Jo për parimet. Jo për demokracinë. Por për ta çuar çështjen atje ku mund të rrëzohej më lehtë dhe për ta rikthyer Ballukun në zyrë sa më shpejt.
Rikthimi i saj është skandal i madh publik. Është sinjal se pushteti politik, kur ndihet i rrezikuar, e shtyn sistemin deri në kufi për të mbrojtur njerëzit e vet. Dhe është paralajmërim se, përballë presionit të vazhdueshëm, drejtësia rrezikon të mbetet e vetme.
Prandaj u bë e gjitha kjo. Prandaj u ngrit kjo zhurmë. Dhe prandaj sot Balluku rikthehet në detyrë. Jo sepse u pastrua. Jo sepse u shfajësua. Por sepse presioni funksionoi.
