Në një intervistë televizive për “Çim Peka LIVE” mbrëmjen e djeshme, kryetari i opozitës Sali Berisha hodhi akuza të rënda për ndërhyrje në vendimmarrjen e Gjykatës Kushtetuese, duke zbuluar një takim mes Ulsi Manjës, Damian Gjiknurit dhe një biznesmeni, emri i të cilit nuk u bë publik.
“M’i kanë sjellë sapo është zhvilluar biseda mes Ulsi Manjës, Gjiknurit dhe një biznesmeni. Nuk ishte asnjë surprizë për mua,” deklaroi Berisha, duke shtuar se e mori vesh në kohë reale këtë bisedë.
Berisha e cilësoi vendimin e Gjykatës Kushtetuese si “suicid juridik”, duke denoncuar veçanërisht rastin e anëtares së GJK-së, Marsida Xhaferllari, e cila është partnere e Enkelejd Alibeajt por nuk dha dorëheqje për konflikt interesi.
“Një nga këto gjykatëse ka votuar për opozitën e partnerit të vet, të shpallur apo të pashpallur. Pra kjo gjykatëse, simbol i kësaj gjykate, thotë nuk jam në konflikt interesi, do votoj për opozitën e burrit tim,” u shpreh Berisha.
Duke iu referuar vendimit të GJK-së për legjitimitetin e grupeve parlamentare, Berisha e cilësoi atë si “një verbëri militante, një injorancë ekstreme juridike”. Sipas tij, “në një akt të pashembullt, antikushtetues, antigjykatë, u shprehën se këtë të drejtë e ka parlamenti.”
Është simptomatike për kulturën tonë politike që edhe kur bëhen denoncime për korrupsion të nivelit të lartë, përsëri ruhen “kodet e heshtjes” duke mos zbuluar të gjithë aktorët e përfshirë. Kjo praktikë e “mbrojtjes selektive” të figurave të caktuara minon vetë thelbin e luftës kundër korrupsionit që pretendohet se po zhvillohet.
Një tjetër element problematik që u ngrit në intervistë ishte çështja e konfliktit të interesit në Gjykatën Kushtetuese. Sipas akuzave, një anëtare e gjykatës ka votuar për çështje që prekin direkt partnerin e saj politik, duke refuzuar të japë dorëheqjen pavarësisht konfliktit të dukshëm të interesit.
Këto zhvillime vënë në pikëpyetje efektivitetin real të reformës në drejtësi. Ndërsa SPAK vazhdon hetimet për çështje të ndryshme korruptive, duket se kultura e mosdenoncimit të plotë dhe mbrojtjes së “aleatëve” vazhdon të mbizotërojë në klasën politike.
Transparenca nuk mund të jetë selektive – ose jep të gjitha informacionet që disponon, ose humbet kredibilitetin për të kërkuar drejtësi. Mbajtja e sekreteve dhe fshehtësia selektive rrezikon të kthehet në një mekanizëm që vazhdon të ushqejë kulturën e pandëshkueshmërisë.
Në një kohë kur vendi po kalon një moment vendimtar në konsolidimin e institucioneve të drejtësisë, është thelbësore që çdo denoncim të shoqërohet me transparencë të plotë dhe prova konkrete. Vetëm kështu mund të ndërtohet një sistem ku askush nuk është mbi ligjin dhe ku drejtësia nuk seleksionohet në bazë të lidhjeve politike apo ekonomike.
