Pse jo sot? Unioni i Gazetarëve kërcënon me protesta nëse Policia prek sërish gazetarët, ndërsa vendi proteston prej gati dy muajsh

Deklarata e Unionit të Gazetarëve Shqiptarë ngre një pyetje që nuk lidhet vetëm me lirinë e medias, por edhe me përgjegjësinë morale dhe qytetare të vetë komunitetit të gazetarëve.

Në reagimin e tij, Unioni rendit një sërë shqetësimesh serioze. Flet për gazetarë të sulmuar me ujëhedhës dhe gaz lotsjellës, për reporterë e operatorë të penguar në kryerjen e detyrës, për pajisje të dëmtuara, për bllokimin e hyrjes në Kuvend, për shoqërimin e gazetares Vjolanda Peca dhe mbajtjen e saj për më shumë se dy orë në komisariat. Më pas kërkon përgjegjësi nga Policia e Shtetit, paralajmëron se do t’i drejtohet organizatave ndërkombëtare dhe shton se, nëse këto episode përsëriten, komuniteti i gazetarëve do të reagojë me protesta.

Por këtu lind paradoksi.

Çfarë do të thotë “nëse përsëriten”?

Vetë deklarata pranon se këto episode janë përsëritur. Vetë deklarata flet për ankesa të shumta dhe për sjellje të vazhdueshme. Atëherë pse paralajmërimi bëhet për një të ardhme të mundshme, kur sipas tyre problemi ekziston prej kohësh?

Edhe më e rëndësishme është një pyetje tjetër.

A nuk janë gazetarët qytetarë të këtij vendi?

Prej gati dy muajsh, Shqipëria po përjeton protesta të vazhdueshme. Çdo ditë mijëra qytetarë dalin në rrugë sepse besojnë se kanë arsye për të protestuar. Përtej çdo bindjeje politike, protestat kanë sjellë debat publik, tensione, akuza për tejkalim të kompetencave, përplasje me policinë dhe shqetësime mbi të drejtat themelore.

Gazetarët jetojnë në të njëjtin realitet. Ata nuk janë spektatorë të këtij vendi. Janë pjesë e tij. Janë qytetarë si të gjithë të tjerët. Madje, mbi të gjitha, kanë një mision publik. Janë ata që duhet të dokumentojnë, të pyesin, të kërkojnë llogari dhe të mbrojnë të drejtën e publikut për t’u informuar.

Prandaj është e vështirë të kuptohet pse reagimi vjen vetëm pasi preket drejtpërdrejt një gazetare dhe pse shoqërohet me një paralajmërim për të ardhmen, sikur gjithçka që ka ndodhur deri tani të mos mjaftonte.

Nëse vetë Unioni pranon se gazetarët janë sulmuar, janë penguar, janë shtyrë fizikisht, u janë dëmtuar pajisjet dhe një kolege është shoqëruar në polici, atëherë nuk ka më kuptim të thuhet: “Nëse ndodh edhe një herë, do të protestojmë.”

Pse jo sot?

Pse jo pas javësh të tëra tensionesh?

Pse jo kur qytetarët kanë dalë çdo ditë në rrugë për çështje që prekin të gjithë shoqërinë?

Liria e medias nuk është një kauzë që ndizet vetëm kur preket një gazetar. Ajo lidhet drejtpërdrejt me lirinë e qytetarëve, me të drejtën për të protestuar, për të folur dhe për t’u informuar. Këto nuk janë beteja të ndara.

Pikërisht për këtë arsye, reagimi i Unionit duket i vonuar. Jo sepse denoncoi shoqërimin e Vjolanda Pecës. Ai denoncim ishte i domosdoshëm. Por sepse lë përshtypjen se komuniteti i gazetarëve zgjohet vetëm kur goditet vetë, ndërkohë që vendi prej javësh po jeton një klimë tensioni, për të cilën vetë gazetarët kanë raportuar çdo ditë.

Nëse një komunitet ka si mision të mbrojë lirinë e fjalës dhe të drejtën për informim, atëherë nuk duhet të presë “edhe një rast”. Nuk duhet të vendosë kushte për të reaguar. Duhet të jetë në këmbë që në momentin kur sheh se këto liri cenohen, sepse nuk mbron vetëm profesionin e vet. Mbron një të drejtë që u përket të gjithë qytetarëve.

Dhe pikërisht këtu qëndron absurditeti më i madh. Ndërsa qytetarët protestojnë prej gati dy muajsh për atë që besojnë se po shkon keq në vend, komuniteti që ka për detyrë të informojë dhe të mbrojë interesin publik zgjedh të thotë: “Nëse ndodh edhe një herë, atëherë do të ngrihemi.”

Nëse jo tani, atëherë kur?