Tarifat e shkollimit të studentëve, i’u japin mundësi Universiteteve publike që çdo vit të arkëtojnë miliona euro. Nga ana tjetër, tarifat e mbledhura nuk përkthehen në shërbime për vet studentët, të cilët duhet që të paguajnë edhe çdo shërbim tjetër për të qenë sa më korrekt në auditor.
Në një vështrim farë të thjeshtë, kupton se Universitetet publike i’u ofrojnë vetëm internet studentëve, ndërsa aksesi në printime për nevojat e studimit nuk ofrohet as në bibliotekat e fakultetit. Bibliotekat online, edhe pse vite më parë u trumbetuan si një projekt madhor, asnjëherë nuk u finalizuan, por, megjithatë, Ministria e Arsimit pagoi qindra-mijëra dollarë për një abonim. Detyrat e kursit, fotokopjet, tema të ndryshme, projektet, madje shpesh edhe librat, të cilët lihen nga pedagogë të ndryshëm në fotokopje, kërkojnë shpenzime të mëdha për studentët, të cilët thuajse çdo ditë, fillimisht duhet të shkojnë drejt kancelarive e më pas t’i drejtohen auditorit.
Në vitin 2023 Universiteti i Tiranës arkëtoi 6.2 milionë euro nga tarifat e shkollimit, por ofron vetëm internet për studentët, ndërsa aksesi në printime për nevojat e tyre të studimit nuk ofrohet as në bibliotekën e fakultetit. Këto shërbime u premtuan se do të lehtësoheshin për studentët nëpërmjet bibliotekave online, një nga premtimet e Paktit për Universitetin. Ngritja e tyre u mor përsipër nga Rrjeti Akademik Shqiptar (RASH) dhe kishte si qëllim që studentët të mos i fotokopjonin më leksionet, por literatura e mësimit të sigurohej online. Deri më sot, duket se një gjë e tillë nuk është realizuar edhe pse Ministria e Arsimit harxhoi 687 mijë dollarë për një abonim trevjeçar, që ka përfunduar në mars 2022. Nëse bëjmë një vëzhgim në të gjitha fakultet e Tiranës, vërejmë se pjesa më e madhe prej tyre nuk e ofron shërbimin e printimit për studentët, ndërsa në Fakultetin e Drejtësisë shërbimi i printimit ofrohet vetëm në ambientet e bibliotekës.
Kujtojmë se tarifat e studentëve janë një nga dy burimet e financimit të universiteteve publike, me pjesën më të madhe të financimit që vjen nëpërmjet buxhetit të shtetit, i cili në një vit buxhetor mbulon vetëm 10 muaj paga profesorësh. Gjithsesi burimi tjetër, ai nga tarifat e studentëve, mbulon të gjitha nevojat akademike, infrastrukturore dhe shërbimet ndaj studentëve. Por, mënyra se si universitetet i kanë administruar paratë e studentëve, ngre pikëpyetje se ku shkojnë këto të ardhura?
