Në shekullin e 18-të, udhëtimi nga Anglia në Amerikë ishte një aventurë e gjatë dhe sfiduese që kërkonte planifikim të kujdesshëm dhe durim të madh. Lundrimi përtej Atlantikut ishte një ndërmarrje e madhe që përfshinte javë, madje edhe muaj, të përgatitjes dhe pritjes për kushte të përshtatshme të motit.
Në vitet 1700, kohëzgjatja e një udhëtimi nga Anglia në Amerikë mund të varionte ndjeshëm, kryesisht në varësi të kushteve të motit, llojit të anijes dhe rrugës së ndjekur. Në përgjithësi, një udhëtim tipik mund të zgjaste nga gjashtë deri në tetë javë. Në rastet më të mira, me erëra të favorshme dhe pa pengesa të mëdha, udhëtimi mund të përfundohej në pak më shumë se një muaj. Megjithatë, nëse kushtet ishin të pafavorshme, udhëtimi mund të zgjatej deri në tre muaj ose më shumë.
Një nga faktorët kryesorë që ndikonte në kohëzgjatjen e udhëtimit ishte era. Anijet e asaj kohe mbështeteshin kryesisht në fuqinë e erës për të lëvizur, dhe era mund të ishte e paparashikueshme. Erërat e forta dhe të qëndrueshme mund të ndihmonin anijen të lëvizte shpejt përpara, ndërsa periudhat e qetësisë, të njohura si “kalma”, mund të ndalonin lëvizjen për ditë të tëra. Gjithashtu, stuhitë e papritura dhe kushtet e këqija të motit mund të devijonin anijen nga kursi i saj, duke shtuar kohë dhe rreziqe udhëtimit.
Lloji i anijes dhe teknologjia e saj gjithashtu luanin një rol të rëndësishëm. Anijet e shekullit të 18-të ishin kryesisht anije me vela të ndërtuara prej druri, me një dizajn që kishte pësuar përmirësime të vazhdueshme, por që ende kishte kufizime të konsiderueshme. Anijet tregtare ishin zakonisht të ngarkuara me mallra, gjë që mund të ngadalësonte lëvizjen e tyre. Për më tepër, kapiteni dhe ekuipazhi i anijes duhej të ishin shumë të aftë për të menaxhuar velat dhe për të manovruar anijen në mënyrë efikase.
Rruga e ndjekur nga anijet ishte një tjetër faktor kritik. Shumica e anijeve që lundronin nga Anglia në Amerikë ndiqnin një rrugë jugore për të përfituar nga erërat dhe rrymat e favorshme të Atlantikut. Kjo rrugë zakonisht përfshinte lundrimin në drejtim të jugperëndimit drejt ishujve Kanarie ose Azore, pastaj drejt perëndimit për të kaluar Atlantikun dhe përfundimisht drejt veriut për të arritur në destinacionet e Amerikës Veriore, siç ishin kolonitë në bregun lindor të Shteteve të Bashkuara të sotme.
Përvoja e udhëtimit ishte shpesh e vështirë dhe e pakëndshme. Udhëtarët përballeshin me kushte të vështira jetese në bord, përfshirë ushqim të kufizuar dhe shpesh të prishur, mungesë uji të freskët dhe hapësira të ngushta për të jetuar dhe fjetur. Sëmundjet ishin të zakonshme, dhe kushtet sanitare ishin të dobëta. Shumë udhëtarë përballeshin me sfida shëndetësore dhe rreziqe për jetën gjatë udhëtimit.
Megjithatë, pavarësisht sfidave, shumë njerëz ndërmerrnin këtë udhëtim të gjatë dhe të rrezikshëm për të kërkuar mundësi të reja dhe për të filluar një jetë të re në botën e re. Për ta, premtimi i tokës së re dhe mundësive ekonomike justifikonte rreziqet dhe vështirësitë e udhëtimit përtej Atlantikut.
Në përfundim, lundrimi nga Anglia në Amerikë në vitet 1700 ishte një aventurë e gjatë dhe e pasigurt që kërkonte javë ose muaj të tërë në det. Kushtet e motit, lloji i anijes dhe rruga e ndjekur ishin faktorët kryesorë që përcaktonin kohëzgjatjen e udhëtimit. Pavarësisht vështirësive të mëdha, shumë udhëtarë guxuan të ndërmarrin këtë udhëtim për të kërkuar një jetë më të mirë në botën e re.
