Kryetarja aktuale e Bashkisë së Tiranës, Anuela Ristani është duke ecur në të njëjtën rrugë me ish-kryetarin të cilin zëvendëson. Por duket se rruga do ta çojë shpejt pas hekurave në Durrës, përkrah mikut të dikurshëm, armikut të tanishëm, Erion Veliajt.
Në vendet ku demokracia funksionon, një skandal për përdorim privat të makinave shtetërore mjafton për të shkundur postet më të larta. Ndërsa në Shqipëri, zyrtarët jo vetëm që nuk japin dorëheqje, por e kthejnë turpin në arrogancë dhe transparencën në sulm.
Një investigim i “Piranjave” dokumentoi sesi dy makina bashkiake shërbejnë për nevojat personale të familjes Ristani. Njëra për të çuar bashkëshortin Bledi Cikopana në punë, i cili, për ironi është punonjës në Presidencë. Tjetra për të çuar fëmijët në shkollë. Ndërkohë, kryetarja e bashkisë shfaqet në palestër çdo mëngjes, teksa zyra e saj pret.
Një makinë zyrtare (AB649LD) përdoret për rutinën e bashkëshortit, ndërsa një tjetër (AB338OA) i është dedikuar rutinës së fëmijëve. Po fondet e qytetit? Po buxheti i bashkisë? Asnjë shpjegim.
Ristani nuk reagoi për faktet. Ajo reagoi për gazetarin. Me një fjalor të denjë për një “reality show”, jo për një përfaqësuese publike, ajo i quajti gazetarët “maniakë”, “legenë” dhe “turpi i gazetarisë”. Në vend që të sqaronte përdorimin e mjeteve publike, e zhvendosi vëmendjen tek vetja si nënë dhe bashkëshorte, duke pretenduar se “dhuna mediatike” kishte prekur fëmijët e saj.
Në një status të gjatë në Facebook, Ristani u përpoq të transformojë veten nga të akuzuar, në të përndjekur. E quajti raportimin “terrorizëm psikologjik” dhe paralajmëroi padi. Por askund, në asnjë rresht të deklaratës së saj, nuk tha një fjalë përse makinat bashkiake ndodhen çdo ditë në shërbim të familjes së saj. Nuk tha përse aktivitetet e saj private ndodhin gjatë orarit të punës. Nuk tha se me çfarë të drejte qytetarët e Tiranës paguajnë për trajtimin VIP të familjes Ristani.
Dhe, mbi të gjitha, nuk tha: “Kam bërë gabim, kërkoj ndjesë.”
Ristani nuk është e para dhe, për fat të keq, nuk do të jetë as e fundit. Para saj ishte Olta Xhaçka, që përdorte makinën e Ministrisë së Jashtme për nënën e saj notere. Ishte drejtoresha e “Illyrian Guard” që çonte fëmijët në shkollë me makinën e institucionit. Ishte vetë Erion Veliaj që çdo mëngjes shfaqej me mjetin e bashkisë për të çuar djalin në kopsht.
Pushteti përdoret si pronë personale, ndërsa qytetarët shërbejnë si financues pa zë.
Reagimi i Ristanit u dënuar nga Shoqata e Gazetarëve të Shqipërisë, që e quajti gjuhën e saj një kërcënim për shtypin e lirë dhe një shmangie të përgjegjësisë publike. “Safe Journalists Albania” theksoi se raportimi për zyrtarët që përdorin burimet shtetërore për përfitime personale është plotësisht i ligjshëm dhe në funksion të interesit publik.
Por në Shqipëri, ku arroganca e pushtetit është kthyer në normë, ky standard nuk vlen. Këtu, kryetarja e bashkisë nuk jep dorëheqje. Ajo sulmon gazetarin. E quan “shantazhist”. E etiketon si “terrorist psikologjik”.
Dikur shfaqej pranë Veliajt si krahu i djathtë. Sot duket se po ndjek shembullin e tij në formën më të pastër: keqpërdorim, arrogancë, mungesë përgjegjësie. Destinacioni duket gjithnjë e më qartë: drejt Durrësit, jo për pushime verore, por për një bashkim të vonuar me mikun e dikurshëm. Duket se për Ristanin, ajo ditë nuk është shumë larg.
