RAI 3 është rikthyer sërish në Shqipëri. Për të njëjtën histori. Për të njëjtën qeveri. Për të njëjtët emra dhe të njëjtat lidhje me krimin. Tregon një realitet që ne e dimë prej vitesh, e kemi përballë syve, e ndjejmë në xhepa dhe në mushkëri, por nuk bëjmë asgjë. E dimë kush po ndërton. E dimë se kullat në Tiranë po shtohen me ritme të frikshme dhe çmimet e tyre po shkojnë në 5.500 euro për metër katror. E dimë që nuk janë ndërtuar për ne. Por nuk e hapim gojën. Nuk e lëvizim as gishtin e vogël.
Në episodin më të fundit të emisionit investigativ “Report”, gazetarët italianë ekspozojnë një Tiranë të betonizuar, të mbushur me investime të paqarta, të fryra dhe shpesh të paligjshme. Tregojnë për arkitektët italianë që sjellin modelin e Milanos në zemër të një kryeqyteti ku njerëzit jetojnë me paga minimale dhe me frikë në zemër. Ngrihet sërish pyetja: kush po ndërton? Dhe nga vijnë gjithë këto para? Dhe përgjigjja është gjithnjë aty, në hijet që i njohim me emër, por nuk guxojmë t’i shqiptojmë.
Nuk është hera e parë. RAI 3 ka folur më parë për Olsi Ramën dhe lidhjet e tij me trafikantët e drogës, për makinat që ndante me ta, për dosjet gjyqësore ku emri i tij u zhduk pa gjurmë. Ka treguar se Engjëll Agaçi, sot Sekretar i Përgjithshëm i Këshillit të Ministrave, ka qenë avokat i trafikantëve shqiptarë në Itali. Që më pas hartoi marrëveshjen Rama-Meloni për emigrantët. Dhe kur këto fakte u publikuan, qeveria shqiptare bëri atë që di më mirë: sulmoi gazetarin, kërkoi censurë dhe ushtronte presion që pjesa e dytë e dokumentarit të mos dilte kurrë në dritë.
Dhe populli shqiptar? I ulur përballë televizorit, duke pritur që dikush tjetër të ngrihet për të. E vetmja lëvizje kolektive ishte zhgënjimi. Ky është realiteti që nuk na e sjell më as RAI 3, as gazetarët italianë: është realiteti që ne vetë e kemi ndërtuar me heshtje, frikë dhe servilizëm.
Na kanë zaptuar me beton, me propaganda, me patronazhistë dhe me premtime boshe. Shoku spiunon shokun. Vëllai shet vëllanë. Protestat mbeten bosh. Kauzat ngordhin sapo humbin vëmendjen. Jemi kthyer në një shoqëri që nuk ngrihet për askënd, nuk del për askënd, nuk beson më te askush. Dhe për këtë arsye, gjithçka ndodh mbi ne dhe kundër nesh.
Kur dikujt i shembet shtëpia, të tjerët filmojnë. Kur dikush ulëret “Ju lutem, hajdeni!”, përgjigjja është heshtja. Nuk jemi më një popull që ndihmon njëri-tjetrin. Jemi një popull që ka humbur ndjeshmërinë. Ka shitur votën, lirinë, të ardhmen. Qeveria vazhdon të shkelë mbi ne sepse ne nuk kemi më fuqi të qëndrojmë në këmbë.
Dhe sa kohë që heshtim, gjithçka do të vazhdojë njësoj: Rama do të vazhdojë të betonojë, Rai 3 do të vazhdojë të denoncojë, dhe ne do të vazhdojmë të heshtim. Derisa të mos ketë më asgjë për të parë, asgjë për të thënë dhe askënd që të vijë.
