Një vit pas vrasjes së 22-vjeçares Ilaria Sula, prindërit e saj vazhdojnë të kthehen pothuajse çdo fundjavë në vendin ku u gjet trupi i vajzës së tyre, në një greminë përgjatë rrugës malore në Capranica Prenestina, pranë Romës. Banorët e zonës tashmë e quajnë atë segment “rruga e Ilarias”.
Studentja shqiptare nga Terni u vra më 25 mars të vitit të kaluar nga ish i dashuri i saj, Mark Samson. Trupi i saj u gjet më 2 prill nga forcat e rendit, i mbyllur në një valixhe dhe i fshehur mes ferrave pranë rrugës.
Prindërit e saj, Flamur dhe Gëzime Sula, kujdesen për memorialin e ngritur në vendin ku u gjet vajza e tyre. Nëna pastron pllakën përkujtimore dhe fotografitë, ndërsa babai rregullon lulet dhe ambientin përreth. Në mermerin e zi është gdhendur një mesazh prekës: “Do të të dërgoj një puthje me erën dhe e di që do ta ndjesh”.
Për nënën e Ilarias, një vit pa të bijën është vetëm boshllëk.
“Jeta jonë u ndal më 2 prill. Kur të marrin një vajzë, të marrin arsyen e jetës. Nuk jemi më njerëzit që ishim. Atë ditë na vranë edhe ne”, shprehet ajo për Il Messaggero.
Babai i saj, Flamur Sula, thotë se Ilaria kishte ëndrra të mëdha për të ardhmen.
“Ajo studionte Statistikë dhe do të diplomohej në tetor. Donte të punonte në fushën financiare. Kishte shumë plane për jetën”, rrëfen ai.
Drama për familjen nisi më 25 mars, kur Ilaria ndaloi së përgjigjuri në telefon. Ajo jetonte në Romë për studimet universitare, por mbante kontakt të vazhdueshëm me prindërit.
Duke kujtuar momentin kur mori vesh lajmin tragjik, Gëzime Sula thotë: “Kujtime të ngatërruara. Kur na thanë se e kishin gjetur, nuk doja ta pranoja që ishte e vërtetë. I thashë Flamurit: ‘Ndoshta gabohen’. Nuk ishte.”
Ajo kujton me dhimbje edhe bisedën e fundit me të bijën.
“Herën e fundit që folëm ishte më 25 mars. Po planifikonim fundjavën tonë në Terni së bashku. Orarin e trenit, takimin për te parukeria dhe pastaj pazarin e pasdites, si nënë e bijë. I kisha blerë një pulovër disa ditë më parë, e kishim zgjedhur së bashku në telefon.”
“Është ende në sirtarin e saj. Nuk doja ta jepja. Gjithçka mbeti ashtu siç ishte në dhomën e saj: dollapët, krevati, fotot, lodrat prej pelushi. Gjithçka ishte ashtu siç e la më 15 mars, ditën e fundit që fjeti atje. Ajo ishte hera e fundit që e pamë gjallë. Hera e fundit që munda ta përqafoja”, rrëfen ajo mes lotësh.
Familja denoncoi zhdukjen më 29 mars, pasi vajza nuk u kthye në shtëpi siç kishte planifikuar.
“Një baba e ndien kur mesazhet nuk i shkruan vajza e tij”, thotë Flamur Sula, duke treguar se gjatë ditëve të kërkimit kishin kontaktuar edhe me ish të dashurin e saj.
“Ajo nuk kishte kthyer përgjigje që nga 25 marsi. Por në ditët në vijim kishte dërguar disa mesazhe. Një baba e ndjen kur nuk është vajza e tij ajo që po shkruan. Pritëm deri më 29 mars, ditën kur ajo duhej të vinte në Terni. Pastaj shkuam të raportonim incidentin. Ilaria nuk do të na kishte lënë kurrë. Kishim një marrëdhënie të mrekullueshme”, tha ai.
Sipas familjes, Mark Samson u ka dërguar një letër nga burgu për t’u kërkuar falje. Por reagimi i prindërve ka qenë i prerë.
“Ne nuk falim askënd. Kur një vajzë thotë jo, është jo. Askush nuk ka të drejtë t’i marrë jetën sepse nuk mund ta pranojë një marrëdhënie që mbaron. Nuk kemi pasur më kontakt dhe nuk duam më. Ai mund të thotë çfarë të dojë, por ne nuk e besojmë”, thotë babai i Ilarias.
I pyetur nëse kishte dyshuar ndonjëherë te Marku, Flamur Sula tregon se gjatë ditëve kur kërkonin vajzën kishin folur edhe me të.
“Ai fliste me djalin tonë, Leonin. Nuk ishte një dyshim i vërtetë, por ne kurrë nuk e besuam vërtet”, tha ai.
Gëzime Sula reagoi ashpër edhe ndaj nënës së autorit të dyshuar, e cila në gjyq ka pranuar se e ndihmoi të birin të pastronte gjakun nga dhoma.
“Ajo nuk është nënë. Nuk mund ta quash dikë të tillë nënë. Nuk ka falje, kurrë. As për të dhe as për të birin. Ata ecën mbi gjakun e vajzës sime, gjakun e gjakut tim. E pastruan dhe e hodhën tutje, njësoj siç e hodhën atë në shkurre. Sikur të ishte një objekt. Nuk uroj që askush të shohë një vajzë të katandiset në ato kushte”, tha ajo.
Procesi gjyqësor për vrasjen e 22-vjeçares vijon, ndërsa prindërit nuk kanë munguar në asnjë seancë.
“Do të vazhdojmë të jemi aty. Nuk kërkoj hakmarrje, por drejtësi. Dua që Ilaria të mos kujtohet si ‘vajza e valixhes’, por për atë që ishte: e gëzuar, inteligjente dhe plot jetë”, thotë babai i saj për Il Messaggero.
