Pas 5 korrikut, protesta ka një detyrë të re: të mbrojë veten

Protesta e ka kaluar provën e parë.

Pas më shumë se një muaji në rrugë, ajo tregoi se nuk është shuar. Mijëra qytetarë dolën sërish në shesh. Diaspora u kthye për t’u bashkuar. Pushteti nuk arriti ta lodhë, ta shpërndajë apo ta bëjë të padukshme.

Por pikërisht tani nis faza më e vështirë.

Çdo pushtet pret momentin kur një protestë e madhe të bëjë gabimin e saj të parë. Jo sepse ka frikë nga zemërimi, por sepse një gabim i vetëm mund të përdoret për të mbuluar një muaj të tërë revoltë.

Një xham i thyer. Një maskë. Një poster që nuk përfaqëson askënd. Një provokim. Një mikrofon që flet në emër të të gjithëve pa mandat. Mjafton një prej tyre që kauza të shtyhet në plan të dytë dhe debati të zhvendoset te incidenti.

Ky është kurthi.

Prandaj protesta nuk ka nevojë të zbutet.

Ka nevojë të bëhet më e disiplinuar.

Jo për t’i bërë qejfin pushtetit, por për të mos i dhënë atij armën që kërkon prej javësh.

Po aq e rëndësishme është të mbrohet edhe nga kapja. Protesta nuk ka pronar. Nuk ka kryetar. Nuk ka përfaqësues të vetëshpallur. Burimi i vetëm i legjitimitetit janë qytetarët që mbushin sheshin, jo ata që marrin mikrofonin.

Kushdo që dëshiron ta ndihmojë këtë lëvizje është i mirëpritur. Por askush nuk mund ta përvetësojë atë.

Pas 5 korrikut, beteja nuk zhvillohet vetëm në rrugë.

Zhvillohet për të mbrojtur protestën nga provokimi, nga përçarja dhe nga çdo përpjekje për t’ia ndryshuar kuptimin.

Sepse një protestë e bashkuar, e disiplinuar dhe pa pronar është shumë më e vështirë të mposhtet sesa një protestë që bie në kurthet e pushtetit.