Nikollaq Bardhi ka shprehur në një intervistë për Fax Neës se në vend rendimenti i prodhimit të misrit apo grurit ka pësuar rënie drastike.
Bardhi shprehet se në rast të mbylljes së kufijve, vendi ynë nuk ka rezerva të mëdha, duke theksuar se mund t’ja dalim me bukë vetëm gjysëm viti.
Ai tha ndër të tjera se Shqipëria i ka të gjitha kapacitetet intelektuale dhe tokësore që të prodhojë pa qenë të varur nga importet, por problem qëndron te shteti që sipas tij nuk kryen asnjë lloj investimi dhe nuk financon prodhuesit shqiptarë.
Pjesë nga intervista:
Mirilda Tili: A mund të prodhojmë drithëra pa qenë të varur nga importet?
Bardhi:Situatën e drithërave në vendin tonë është shumë e vështirë ta interpretosh, por fakti është që gruri mbillet shumë pak. 160 mijë hektarë maksimumi dhe problemi kryesor është se nuk janë trajtuar si duhet.
Prishja e sistemit të ujitjes ka bërë që misri të shkojë në këtë gjendje. Shqipëria ka pas mbjellë shumë hektarë me farën e vendit. Tani ne e kemi tronditur këtë, në vend që ta ruanim traditën e prishëm dhe sot të mos prodhohet por ta marrim nga vendet e tjera të botës.
Kjo duhet parë si pjesë e identitetit kombëtar, së dyti si histori e punës që kanë bërë brezat.
Së treti, edhe si një punë shkencore gjë e cila nuk mund të hidhet poshtë aq kollaj.
Sidomos me këto zhvillime globale, mungon dhe interesi i shtetit.
Mirilda Tili: Ju përmendët farën, a I kemi kapacitetet që ta kthejmë këtë fuqi prodhimi?
Bardhi: Mundësitë kanë qenë dhe janë, ato tokësore. Por, duhet të jetë vullneti i mirë, sepse në politikë janë njerëzit më të papërgjegjshëm.
Kjo gjë është e rrezikshme, shtetet e mëdha ruajnë fuqinë e tyre ekonomike.
Këtu kjo gjë nuk ndodh, nuk investohet! Nëse eksporton një mall, shteti të falenderon e të jep lekë. Made in Albania është domatja, kastraveci, prodhimet bujqësore.
Në vitin 1996 vjen në vend një profesor Italian, e presin të gjithë e deri te Enver Hoxha. Sa e do rrogën I thanë qëndro këtu, por ai I tha jam pasuri e kombit Italian, por meqe po më respektoni kaq shumë më çoni dy djem të rinj t’i mësoj.
Këtu prodhuesin nuk e financojnë, e lënë pa bukë të hajë, nuk I jep asnjë lekë për kuintal.Nëse mbyllen kufinjtë Shqipëria ka rezerva buke vetëm për gjysëm viti.
Është për të ardhur keq, sepse unë kam punuar në biznes privat në mbjelljen e misrit dhe jo vetëm nuk na thanë një fjalë të mirë, po ç’janë këta, ministrant. Ç’na duhen farat thonin, unë habitem se ca ndodh këtu.
