Nga Mimoza Ahmeti te “VIP-at” e pushtetit: si protesta Flamingo po pastron skenën publike dhe po nxjerr në dritë fytyrat e establishmentit

Mimoza Ahmeti mund të ketë qenë një nga “viktimat” e para të protestës Flamingo. Jo viktimë në kuptimin fizik të fjalës. As sepse protesta u mor posaçërisht me të. Përkundrazi. Thjesht sepse në një moment protesta e vendosi përballë publikut dhe publiku pa një anë të saj që deri atëherë nuk e kishte parë kaq qartë.

Vetëm pak kohë më parë, Mimoza dilte nga “Ferma VIP” si fituese. Ishte publiku ai që e votoi, e mbështeti dhe e ngriti deri te çmimi i madh. Pastaj erdhi protesta. Dhe një pjesë e po atij publiku i kërkoi të ishte mes tyre.

Përgjigjja ishte e prerë.

“Ku kam takat unë për protestë, jam lodhur, jam gërdis, plot tre muaj në fermë”, tha Ahmeti gjatë një komunikimi live në TikTok. Më tej kujtoi protestat e saj të dikurshme dhe iu drejtua publikut: “Tani protestoni ju pak për mua, të rri edhe unë në shtëpi siç rrinit ju atëherë kur protestoja unë”. Ajo e quajti gjithashtu protestën “të çuditshme” dhe deklaroi se aty po bëhej “gjeopolitikë me protestë”.

Dhe pastaj Mimoza pothuajse u zhduk nga qendra e vëmendjes që kishte fituar.

Nuk e “zhduku” ndonjë urdhër. Nuk kishte nevojë. E bëri përplasja mes figurës publike dhe publikut që e kishte ngritur atë figurë. Reality-show mbaroi dhe përpara saj doli një realitet që nuk kontrollohej më nga regjia, votat televizive apo simpatia e krijuar brenda një formati.

Këtu historia e Mimozës mbaron. Por historia e protestës sapo fillon.

Sepse ndoshta një nga gjërat më të rëndësishme që Flamingo po bën nuk është vetëm përballja me qeverinë. Protesta po funksionon edhe si një lloj filtri për gjithë hapësirën publike shqiptare.

Po nxjerr secilin në anën e vet.

Politikanë. Media. Biznesmenë. Artistë. Moderatorë. Personazhe televizive. Influencerë. Njerëz që prej vitesh jetojnë me vëmendjen e publikut, por që deri dje mund të kalonin pa u pyetur seriozisht se çfarë marrëdhënieje kanë me pushtetin, me interesin ekonomik apo me realitetin që jetojnë njerëzit që i ndjekin.

Flamingo nisi nga kundërshtimi ndaj zhvillimeve në zonën e Vjosë-Nartës dhe më pas u shndërrua në një lëvizje shumë më të gjerë, me kërkesa politike, sociale dhe kundër korrupsionit. Protestat kanë vazhduar për muaj dhe janë raportuar edhe ndërkombëtarisht si një përplasje gjithnjë e më e gjerë mes protestuesve dhe qeverisë.

Por bashkë me këtë përplasje po ndodh edhe diçka tjetër.

Po bien maskat.

Dikush hesht. Dikush sulmon protestën. Dikush përpiqet ta relativizojë. Dikush kërkon të dalë neutral pikërisht në momentin kur neutraliteti bëhet vetë një pozicion publik. Dikush afrohet më shumë me qeverinë. Dikush distancohet. Dikush zbulon marrëdhënie dhe interesa që publiku më parë nuk i kishte parë ose nuk i kishte marrë seriozisht.

Kjo nuk do të thotë se çdo njeri që nuk del në protestë është automatikisht pjesë e qeverisë. As se çdo personazh publik ka detyrimin të mbajë të njëjtin qëndrim.

Por momentet e mëdha publike kanë një veçori: e bëjnë shumë më të vështirë fshehjen pas personazhit.

Dhe ky është “pastrimi”.

Jo një spastrim njerëzish. Një pastrim imazhesh.

Protesta po ndan gjithnjë e më qartë personazhin televiziv nga njeriu real; figurën e ndërtuar për publikun nga pozicioni që mban kur i njëjti publik kërkon diçka prej tij.

Dhe në këtë proces po duket edhe sa e gjerë është zona gri mes politikës, parasë, medias dhe famës.

Ka njerëz që hyjnë në këto marrëdhënie me vetëdije. Të tjerë mund të shtyhen nga interesa profesionale, ekonomike apo personale. Të tjerë thjesht përshtaten me sistemin ku punojnë. Mund të ketë edhe njerëz që nuk e kuptojnë fare se sa shumë janë bërë pjesë e tij.

Flamingo po u heq shumë personazheve luksin që të jenë gjithçka për të gjithë. Të jenë rebelë kur rebelimi është interesant, kritikë kur kritika sjell vëmendje, “zëri i popullit” kur publiku voton për ta, por krejtësisht të shkëputur prej tij kur i njëjti publik del në rrugë.

Rasti i Mimozës ishte brutal pikërisht për këtë arsye. Publiku e votoi. E bëri fituese. Pastaj i kërkoi të qëndronte pranë tij. Ajo zgjodhi të mos shkonte dhe shpjegoi publikisht pse.

Ky ishte qëndrimi i saj dhe kishte të drejtën ta mbante. Por edhe publiku kishte të drejtën ta dëgjonte, ta regjistronte dhe ta rivlerësonte figurën që vetëm pak javë më parë kishte votuar.

Dhe kjo është ajo që po ndodh tani me shumë të tjerë.

Në këtë kuptim, Flamingo mund të mos ketë zgjidhur ende problemet për të cilat njerëzit vazhdojnë të dalin në rrugë. Por një efekt tashmë e ka prodhuar: po e bën hartën e pushtetit dhe të ndikimit shumë më të lexueshme.

Jo vetëm kush është në qeveri.

Por kush rri pranë saj. Kush e mbron. Kush hesht përballë saj. Kush ndërton karrierën pranë saj. Kush ndërton imazhin sikur është larg saj dhe, kur vjen momenti i provës, tregon një realitet tjetër.

Disa prej këtyre figurave do të vazhdojnë normalisht karrierën e tyre. Disa mund të harrohen. Disa do të ndryshojnë qëndrim. Por publiku tashmë ka parë diçka që më parë nuk e shihte. Dhe ndoshta kjo është një nga fitoret më të heshtura të kësaj proteste.

Flamingo ende po lufton me sistemin. Por ndërkohë ka filluar t’ia heqë sistemit maskat. Dhe, një nga një, po na tregon fytyrat që fshiheshin pas tyre.