Nëse protesta nuk kontrollon pamjen, pushteti kontrollon titullin

Një protestë mund të zgjasë 35 ditë dhe të mbahet mend vetëm për pesë minuta.

Kjo është mënyra si pushteti përpiqet të ndryshojë historinë. Nuk ka nevojë ta rrëzojë protestën. I mjafton ta zëvendësojë me një incident.

Më 4 korrik, bulevardi u mbush sërish. Diaspora u kthye në Tiranë. Qytetarët dolën përsëri në shesh. Para Kryeministrisë u ndezën mijëra drita telefoni. Protesta tregoi se nuk ishte shuar.

Pastaj erdhi përplasja te Komisariati nr. 3.

Dhe aty pushteti gjeti fotografinë që kërkonte.

Jo mijëra qytetarët.

Jo 35 ditët e protestës.

Jo Zvërnecin.

Jo Sazanin.

Jo “The Albanian Files”.

Jo zemërimin që e nxori popullin në rrugë.

Por një xham të thyer.

Sepse një xham i thyer është më i dobishëm për propagandën sesa një bulevard i mbushur.

Që nga ai moment, beteja nuk zhvillohet më vetëm në rrugë. Zhvillohet për kujtesën.

A do të kujtohet 4 korriku si dita kur mijëra qytetarë mbushën Tiranën, apo si nata kur u thyen xhamat e një komisariati?

Kjo është arsyeja pse protesta duhet të jetë më e zgjuar se pushteti.

Jo më e butë.

Më e zgjuar.

Sepse Rama nuk trembet nga një xham i thyer. Një xham i thyer i shërben.

Ajo që e vë në vështirësi është një protestë masive, paqësore, e disiplinuar dhe e pakapshme, që nuk i jep asnjë fotografi për të fshehur arsyen pse qytetarët kanë dalë në rrugë.

Revolucioni Flamingo nuk nisi për të thyer komisariate.

Nisi sepse qytetarët panë një vend që po copëtohej me ligje, me firma, me projekte dhe me propagandë.

Ky është thelbi.

Çdo gjë tjetër është titulli që pushteti do të shkruajë në vend të tij.