Ditën e sotme u përcoll në banesën e fundit aktori i madh Guljelm Radoja, i cili u nda nga jeta pas betejës me Covid-19.
Pa ceremoni, pa homazhe dhe me një trashëgimi artisike të paharrueshme që e la pas, Radoja u nda nga kjo botë duke qëndruar deri në fund i palëkundur në kauzën e vet. Miku i tij, Roland Koça tha sot se artisti nuk ishte mirë nga gjendja ekonomike dhe arriti të merrte një banesë sociale vetëm nga Këshilli Bashkiak i Durrësit.
Në rrëfimin e tij të fundit në emisionin “A show” të gazetarit Adi Krasta, Radoja e ka treguar më së miri përçarjen që politika i ka bërë artistëve. Duke i qëndruar deri në fund deklarimit të tij për mos t’u shembur godina e Teatrit Kombëtar, Radoja ka thënë:
“Teatri është identitet, Kullat të ndërtoheshin diku tjetër. Na dhunuan! Ishte një dhunë që prodhoi një dasi shumë të madhe. Nuk e paskemi njohur fare njëri-tjetrin. Shumica prej nesh u blenë, secili në fund të fundit para pasqyrës përgjigjet për veten e vet.
Pushteti të shkel me këmbë, ata jam i sigurt që fërkojnë duart që në mënyrën më të pabesë e shembën atë godinë (Teatrin Kombëtar). Jemi të tradhëtuar totalisht nga politika si majtas, djathtas, në qender, kudo. Na tradhëtuan ne që e deshëm atë teatër.
Mua më kanë hequr nga ai teatër në ’69-ën, për shkak të biografisë, por kur u riktheva nuk ishte më i njëjti. Nuk ishte puna e infrastrukturës, ishte puna jonë. Ndasia partiake tek ne funksionoi në mënyrën më të ligë. Dhe ne harruam që ne ishim artistë, ndërsa politika ka punën e vet. U shemb një identitet, një histori. Aty u varrosën me gardërobë, me rekuizitë dhe mbi të gjitha u varros arkiva.
Ju më gërvishtët aty ku më dhemb… fatkeqësisht kauzën tonë na e shitën njerëzit tanë, kolegët tanë. Po mos të ishin disa individë që nuk më pëlqen të vë emra, në oborrin e atij vendi të shenjtë që e dhunuan, madje mund të them që e përdhunuan, këta pusht’etarë. Turp! Është turpi më i madh. Por në fund të fundit ai ka pushtetin. Kështu tha mbreti: “Unë jam mbreti, bëj çfarë të dua!”, ka thënë Luigji XIV. Me teatrin u treguan jo vandal, por barbarë.”
Teatri Kombëtar theksoi edhe njëherë përçarjen që politika i ka bërë edhe artistëve ndër të tjerë. Një pjesë prej tyre u rreshtuan krah shembjes së godinës së teatrit duke dalë hapur në mbështetje të Edi Ramës apo Erion Veliajt. Emra të dashur të artit shqiptar si Robert Ndrenika, Viktor Zhusti, Luftar Paja etj., pasi e kishin kundështuar, dolën pro shembjes së teatrit. Madje Ndrenika u përfshi edhe në një spot elektoral të Partisë Socialiste, ashtu si edhe aktorja Tinka Kurti.
Në pushtet për 8 vite/ Rama dhe Veliaj nuk kanë rrëmbyer vetëm shpresën, por edhe idhujt e artit
Me trishtim të thellë mund të themi se veçse na ka marrë shpresën dhe të ardhmen, politika ariti të na merrte edhe një pjesë të identitetit, historisë dhe artit. Figurat shumë të dashura të disa prej aktorëve më të mëdhenj të kinematografisë, nuk janë më ekskluzivitet vetëm i roleve të tyre. Ata janë në spote për fushatë, krah politikanëve madje edhe kundër të shkuarës së tyre, duke iu refefruar shembjes së Teatrit Kombëtare. Pasi i la në harresë prej kohësh, me pensione qesharake, në varfëri e me raste edhe pa shtëpi, politika, kryeministri e kryetari i Bashkisë u kujtuan për artistët vetëm në momentin që kishin nevojë të bënin figurën e tyre më të pranueshme para njerëzve.
