5 akuza, 15 raste të dyshuara, por Balluku ende pa gjyq: SPAK mbyll hetimet, por deri kur do të zvarritet drejtësia?

Pesë akuza penale, 15 raste të dyshuara, nëntë shkelje të pretenduara në tendera, korrupsion, fshehje pasurie dhe pastrim parash. Kjo është dosja me të cilën përballet ish-zëvendëskryeministrja Belinda Balluku. Megjithatë, pas zgjatjeve të përsëritura të hetimeve, drejtësia shqiptare është ende në fazën e procedurave.

Këtë të mërkurë, më 28 tetor, Balluku u paraqit në SPAK, e shoqëruar nga avokati Ardian Kalia, për t’u njohur me vendimin e mbylljes së hetimeve. Vetëm tetë ditë më parë, më 20 tetor, Prokuroria e Posaçme i kishte komunikuar akuzat dhe një tjetër zgjatje të afatit hetimor.

Nga njëra zgjatje në tjetrën, nga një afat në tjetrin, dosja Balluku është kthyer në një tjetër provë për drejtësinë shqiptare. Jo për aftësinë e saj për të prodhuar dokumente e procedura, por për gatishmërinë për të kërkuar përgjegjësi nga njerëzit që kanë mbajtur pushtetin më të lartë politik.

Akuzat që rëndojnë mbi ish-zëvendëskryeministren nuk janë çështje të vogla administrative. Ato përfshijnë:

• Shkeljen e barazisë së pjesëmarrësve në tendera publikë, në bashkëpunim, në nëntë raste.
• Korrupsionin pasiv të personave që ushtrojnë funksione publike.
• Korrupsionin pasiv të funksionarëve të lartë shtetërorë.
• Fshehjen, mosdeklarimin ose deklarimin e rremë të pasurisë, në dy raste.
• Pastrimin e parave, në rrethana cilësuese, në bashkëpunim dhe më shumë se një herë, lidhur me dy pasuri të paluajtshme.

Përballë kësaj liste akuzash, Balluku nuk ka pranuar të japë shpjegime.

Por deri kur do të vazhdojë drejtësia të numërojë afate, në vend që të japë rezultate konkrete?

Qytetarëve u kërkohet të respektojnë ligjin, të paguajnë taksat dhe të përballojnë pasojat e çdo shkeljeje. Ndërkohë, kur në qendër të hetimeve gjenden figura të rëndësishme të pushtetit, publiku përballet me një kalendar të gjatë procedurash, zgjatjesh dhe vendimesh që shtyhen.

SPAK duhet të japë përgjigje për arsyet e zgjatjeve të përsëritura të hetimeve dhe të tregojë nëse provat e mbledhura janë të mjaftueshme për ta çuar çështjen përpara gjykatës.

Sepse nuk mjafton të shpallësh pesë akuza, të hetosh 15 raste të dyshuara dhe më pas ta paraqesësh mbylljen e hetimeve si një arritje. Një dosje e përfunduar në prokurori nuk është një dosje e gjykuar.

Çështja Balluku ngre edhe një problem shumë më të madh se përgjegjësia individuale e një ish-zyrtareje: besimin e qytetarëve se drejtësia nuk funksionon me dy standarde, një për njerëzit e zakonshëm dhe një tjetër për ata që kanë pasur pushtet.

Nëse akuzat provohen, përgjegjësia duhet të ketë pasoja reale. Jo privilegje, jo mbrojtje politike, jo zvarritje të pafundme.

SPAK ka për detyrë të kërkojë përgjegjësi penale përmes provave, ndërsa gjykata të vendosë mbi to. Por asnjë institucion nuk mund të kërkojë besim të pakushtëzuar, ndërkohë që qytetarët vazhdojnë të presin rezultate.

Pesë akuza. Pesëmbëdhjetë raste të dyshuara. Një ish-zëvendëskryeministre. Dhe ende asnjë vendim gjyqësor përfundimtar.

Drejtësia nuk mund të mbetet peng i kalendarit të hetimeve, ndërsa përgjegjësia e pushtetarëve shtyhet pafundësisht. Shqipërisë nuk i duhen dosje që mbushin raftet e SPAK-ut, por procese që zbardhin të vërtetën dhe vendime që zbatojnë ligjin njësoj për të gjithë.