Koha ka treguar se sa më shumë vite kalojnë aq më shumë, Shqipëria “shtrydhet” si të ishte e pafuqishme përballë gamës së gjerë të padrejtësive dhe hallkave të korruptuara që lidh më të voglin e më të madhin.
Për çudi, çdo vit e më shumë duket se qytetarët shqiptarë, punëtorë të thjeshtë apo profesionistë të gradave elitare, po humbin vlerën e misionit me të cilin identifikohen, shërbejnë, e japin një mesazh.
“Korrupsion, pastrim parash, shpërdorim detyre, ryshfet, vjedhje…etj”, janë fjalët kyçe që kanë pushtuar shtypin e shkruar dhe mediat audiovizive.
Çështje me rëndësi jetike për popullin shqiptar që zhvatet deri në pikën e fundit, që në fakt në televizione serviren sipas “xhepit”. TV të qeverisë, TV të opozitës, të ftuar, analistë e gazetarë të shitur që me analizat mediokre, vetëm sa i shtojnë hallet popullit.
Një tymnajë informacionesh, të hedhura tok në një fletë, e të zbukuruara nga gazetarë e analistë mediokër që shesin misionin e tyre.
Kjo situatë është e vjetër dhe daton herët, qysh pas viteve ’90, kur gazetarët u bënë instrumente të abuzimit qeveritar, të korrupsioni zyrtar dhe të krimit të organizuar.
Gazetarët e vjetër, që na dalin se janë pronarë të befasishëm vilash e pallatesh, janë nëpër ekrane tok me qeveritarët e korruptuar dhe po aq të egër sa kriminelët. Ndaj, pushteti i katërt nuk ekziston në Shqipëri, sepse është shkrirë me pushtetin autokratik të qeverive dhe të krimit.
Teksa ndalemi te gazetarët e vjetër, gjejmë vend të përmendim një ironi të bërë nga eksperti i kriminalistikës, Ervin Karamuço ndaj Lutfi Dervishit. Ai pretendoi se gazetari i njohur për shkrimet e tij me ngjyra satirike, nuk mund të bëjë moral publik për kolegë e analistë të tjerë, pasi vetë ka 17 rroga dhe tre vila.
“Kishte shkruar njëri një shkrim të madh sot dhe na zinte në gojë të gjithëve , që këta parashikojnë fallxhore etj, etj. Kur më vijnë skedat mua. Se ne kemi një shkollë verore për pastrimin e parave se kemi me krimin e organizuar pro me politikën dhe me persona të tretë të lidhur me politikën siç janë edhe këta. 17 rroga ai, tre vila, më bënte mua sot moral publik”, shprehet Karamuço në “Top Story”.
Pyetja që shtrojmë është se kush nga gazetarët e vjetër që janë të shitur e të blerë nuk i paska këto vila e këto rroga?
Dimë të themi se në një mënyrë ose tjetrën, kur të mos u ketë ngelur më gjë për të komentuar nëpër rrjete sociale, “gazetarët e vjetër” kanë për t’ja drejtuar njëri-tjetrit gishtin, e do të dalin zbuluar me vilat e rrogat me “thasë”.
Këtij kaosi mediatik i përshtat më së miri, shprehja e gazetarit të famshëm italian, Indro Montaneli: “Në rast se takoni një gazetar të pasur, mos e besoni. Një gazetar i pasur është një gazetar që qelb erë”./ Gazeta Reforma
