“Na marrin ujin për t’ua çuar hoteleve të pasanikëve, ndërsa ne nuk kemi as për të pirë,” thotë një banor i Drimadhës, duke parë si 10 milionë euro nga taksat e tij do të përdoren për të çuar ujin e fshatit në pishinat e oligarkëve. Është historia e një Shqipërie ku edhe uji, si gjithçka tjetër, rrjedh vetëm në një drejtim – lart.
Skema është cinike në thjeshtësinë e saj: Ministrja Balluku nënshkruan tenderin 10 milionë euro për “Gjoka Konstruksion”. Uji që ka shërbyer tradicionalisht për fshatrat do të drejtohet tek të ashtuquajturat “zona të investimeve strategjike” – një emërtim zyrtar për favelat ku pastrohen milionat e Dubait dhe Londrës.
Pikërisht në Green Coast, vilat janë ngjitur njëra mbi tjetrën në faqe të kodrave si në lagjet e varfra të Rio de Janeiros, por me çmime marramendëse për metër katror. Kompleksi Manes dhe resortet e tjera po gllabërojnë jo vetëm bukurinë natyrore të rivierës, por edhe burimet jetike të komuniteteve lokale.
“Vera e kaluar ishte ferr i vërtetë,” vazhdon banori, “por këtë vit do të jetë edhe më keq.” Ndërkohë, gazetarët servilë të pushtetit, të shpërblyer me apartamente në këto komplekse, reklamojnë “investimet strategjike” që po i lënë fshatrat pa ujë.
Rrethi vicioz është perfekt në cinizmin e tij: Rrok Gjoka merr tenderin për të ndërtuar infrastrukturën e ujit dhe përfiton nga përdorimi i saj në resortet e veta. Është një skemë ku oligarkët fitojnë dy herë nga fondet publike – një herë duke i ndërtuar dhe një herë duke i shfrytëzuar.
Një hetim i thjeshtë në regjistrin e pronave do të zbulonte paradoksin – apartamente miliona euro në emër të njerëzve me të ardhura minimale. Por SPAK-u hesht, institucionet bëjnë sehir, ndërsa propaganda qeveritare vazhdon të reklamojë “suksesin” e bregdetit.
Ajo që nuk thuhet në reklamat qeveritare është se këto “investime strategjike” janë kthyer në parajsa të pastrimit të parave. Aty ndodhen vilat e oligarkëve dhe të qeveritarëve, prona luksoze të përfituara përmes pazareve e aferave të pista mes tyre. Gazetarët servilë të pushtetit kanë siguruar gjithashtu pjesën e tyre në këto komplekse, si shpërblim për heshtjen dhe propagandën.
Ndërkohë, institucionet heshtin. SPAK bën sikur heton, por asnjë oligark apo zyrtar i lartë nuk është prekur kurrë. Të vetmit që vuajnë pasojat janë banorët e thjeshtë të fshatrave, që po shohin si uji i tyre, si gjithçka tjetër në këtë vend, po u grabit për t’u shërbyer interesave të një grushti oligarkësh dhe pushtetarësh.
Ky është realiteti i Shqipërisë së vitit 2024 – një vend ku qeveria punon hapur për oligarkët, ku paratë e taksapaguesve përdoren për të financuar luksin e pak të privilegjuarve, dhe ku protestat e qytetarëve të thjeshtë mbyten nga propaganda dhe heshtja e institucioneve. Ndërsa fshatarët mbeten pa ujë të pijshëm, pishinat e resorteve luksoze mbushen plot, duke na kujtuar se në Shqipërinë e Edi Ramës, edhe uji, si çdo gjë tjetër, rrjedh vetëm në një drejtim – drejt xhepave të oligarkëve.
/gazetareforma.com
