Më 30 janar 2026, Policia e Tiranës arrestoi Hysen Ramajn, i njohur si Bushi i “Për’puthen”, për shitje mallrash me logo luksoze pa fatura dhe pa kupon tatimor. U sekuestruan produkte, u bënë njoftime zyrtare, u dha mesazhi se shteti po godet tregun e falsifikimeve. Dukej si një goditje serioze.
Nuk ishte. Pa mbushur muajin, Hysen Ramaj është sërish në aktivitet. Në rrjetet sociale reklamohen hapur produkte që përshkruhen si “imitime të mira”, pa asnjë fshehje. Arrestimi ishte thjesht një ndërprerje e shkurtër. Pastaj gjithçka vazhdoi normalisht.
Ky rast nuk është i izoluar. Ka plot si ky. Tregu i mallrave “fake” në Shqipëri vazhdon të lulëzojë pa pikë problemi: dyqane fizike, shitje online, magazina, shpërndarje postare. Të gjithë e dinë që ekziston dhe të gjithë e dinë që nuk ndalet realisht.
Por kush nuk po e ndalon?
Mallrat hyjnë nga jashtë dhe kalojnë doganat. Dikush i kontrollon dhe vendos të mos i ndalojë. Dikush firmos. Dikush mbyll sytë.
Gent Gazheli drejtoi Doganat për gati 6 vite. U largua mes kritikave për mungesë kontrolli dhe tolerim të kontrabandës. Në vend të tij u emërua Besmir Beja, ish Sekretar i Përgjithshëm i Ministrisë së Financave, një emër politik i sistemit. Me rastin e parë publik që tronditi opinionin, drejtori i ri bëri atë që bëhet zakonisht: pak zhurmë, pak prezencë, një operacion simbolik.
Pastaj tregu rifilloi.
Asnjë transparencë për ndalimin e aktivitetit. Asnjë sqarim publik për vijimin e biznesit. Asnjë shpjegim se si mallrat vazhdojnë të hyjnë.
Mesazhi që lexohet qartë në terren është ky: pas Gazhelit, tani i “korruptuari” jam unë. Flisni me mua. Më paguani mua. Unë bëj një sy qorr e një vesh shurdh.
Këta janë drejtorë të përzgjedhur jo për profesionalizëm, por për vota. Patronazhistë me pushtet administrativ. Njerëz që e shohin institucionin si vend për kontroll financiar, jo si mekanizëm ligjor. Dhe kur drejtori është aty për të rrjepur, jo për të kontrolluar, tregu i imitimeve nuk mbyllet. Thjesht riorganizohet sipas interesit të radhës.
Ndërkohë, askush nuk jep llogari se si një biznes i kapur në flagrancë rikthehet kaq shpejt në aktivitet. Askush nuk shpjegon si vazhdojnë të hyjnë mallrat pa u ndalur. Askush nuk merr përgjegjësi. Drejtorët ndërrohen, por modeli mbetet i njëjtë: pak zhurmë për publikun, pastaj heshtje dhe vazhdim normal i pazareve në terren. Dhe kështu, tregu i imitimeve nuk zhduket kurrë. Thjesht administrohet.
