Prej muajsh janë sinjalizuar publikisht rastet e shkeljeve dhe dhunimit të ligjit, nga diplomatët e Federatës Ruse në Shqipëri. Ndërkohë që shkelja e rregullave të qarkullimit rrugor, e denoncuar online edhe në portale me shikueshmëri të lartë në vendin tonë, duket të jetë një prej shkeljeve më të preferuara të diplomatëve rus në Tiranë, rasti i diplomatit të sapodëbuar nga Shqipëria, për sjellje të papërgjegjshme në kulmin e krizës pandemike, Alexey Krivosheev ka precedentë të mëparshëm.
Në korrik 2020, u bënë publike provat konkrete tëshkeljes së rregullave të karantinimit nga zyrtari i lartë rus Andrey Shugurov, ish-zëvendësambasador i Rusisë në vendin tonë. Pas kalimit të kufirit me Maqedoninë e Veriut në muajin prill të të njëjtit vit, zyrtari rus refuzoi t’i bindej protokollit anti-Covid të miratuar nga qeveria shqiptare, sjellje kjo aspak e denjë për një diplomat.
Publikimet mbi sjelljen e Shugurov, u pasuan me largimin e tij “me dëshirëˮ nga Shqipëria, por ndërkohë nuk shërbyen për ndërgjegjësimin e diplomatëve rus.
Alexey Krivosheev, i shpallur së fundmi nga qeveria shqiptare si i padëshirueshëm, pak ditë më parëështë cituar së bashku me një tjetër koleg të tijin, si dhunuesi i radhës i ligjit në Shqipëringa ambasada ruse në Tiranë. Paradoksale duken shkeljet e kushteve të sigurisë nga misionarët diplomatikë rus, të analizuara përkrah me deklarimet e ambasadorit rus Mikhail Afanasiev, gjatë vitit 2020, se Rusia është faktor sigurie e stabiliteti.
Guximi i ambasadorit Afansiev duket se shkon edhe më tej. Para largimit të Krivosheev nga vendi sipas paracaktimeve të qeverisë shqiptare, në faqen e ambasadës ruse është publikuar njëkoment i Ministrisë së Jashtme ruse, ku lexohet dukshëm mungesa e diplomacisë dhe notat e mllefit ndaj faktorit shqiptar.
Përkrah me reagimet e shumta të ndjekësve absolutisht kundër frymës së këtij statusi të ambasadës ruse, bien lehtësisht në sy në përmbajtjen e publikuar fjalët: “provokim”, “kërcënon” dhe “shantazh”. Mesa duket këto janë pjesë e pandashme e repertorit tëdiplomacisë ruse, patur parasysh se, më herët, Ministria e Jashtme ruse e konsideroi dëbimin e diplomatit të saj si provokim, pavarësisht dhunimit prej tij të ligjeve të vendit pritës. Madje, ajo shkoi edhe më tej, duke kërcënuar me zbatim reciprociteti si një ndër parimet bazë nëmarrëdhëniet diplomatike mes vendeve.
Ndërkohë që nuk pritet të jetë e vështirë për regjimin totalitar të Kremlinit, që tësajojë prova të shkeljeve të diplomatëve shqiptarë në Rusi – për efekt “reciprociteti”,interesante do të ishte të mësohej për analogji me reagimin e Ministrisë së Jashtme ruse, se cili do të ishte qëndrimi i qeverisë ruse nëse diplomacia shqiptare në Rusi do tëdeklarohej publikisht me të njëjtët pseudo-terma për Osetinë, Donbasin dheKrimenë.
Në tërë këtë tollovi intervistimesh, reagimesh dhe përpjekjesh ruse për të zhvendosur vëmendjen nga shkelja prej diplomatëve të saj e ligjeve të vendeve mikpritëse, e sigurtë mbetet një gjë: përçapjet e Kremlinit për të hedhur në treg teori të paqena dhe krijuar situata paniku sa herë që kapet në flagrancë, nuk ndryshojnë asnjëherë.
