Nga 49 emigrantët që mbërritën paraditen e djeshme në Shëngjin me anijen “Casiopea”, pesë prej tyre do të kthehen në Itali.
Pas verifikimeve, u konstatua se ata janë minorenë ose kanë probleme shëndetësore. Ndërkohë, 44 emigrantët e tjerë janë ndarë në tre grupe dhe janë dërguar në kampin e Gjadrit.
Ata do të presin vendimin e Gjykatës së Romës, e cila brenda 48 orëve pritet të shqyrtojë vlefshmërinë e mbajtjes së tyre në Shqipëri dhe më pas të japë një përgjigje për kërkesat e tyre për azil.
Shumica e emigrantëve janë nga Bangladeshi, ndërsa pjesa tjetër vjen nga Egjipti, Bregu i Fildishtë dhe Gambia.
Ky është grupi i tretë dhe më i madh i azilkërkuesve që mbërrijnë në qendrën e pritjes në Shëngjin.
Në dy rastet e mëparshme, tetorin dhe nëntorin e 2024, gjykatat kishin rrëzuar ndalimin e tyre në qendrat shqiptare.
Marrëveshja mes Italisë dhe Shqipërisë për transferimin e emigrantëve ka hasur pengesa ligjore, pasi disa gjykata italiane kanë ndaluar sjelljen e tyre në Shëngjin dhe Gjadër, duke argumentuar se nuk ka një listë të unifikuar të vendeve të sigurta për të gjithë BE-në.
Marrëveshja për ndërtimin e qendrave të pritjes në Shqipëri u arrit në vitin 2023 mes kryeministres italiane Giorgia Meloni dhe kryeministrit shqiptar Edi Rama, me qëllim menaxhimin e fluksit të emigrantëve jashtë territorit italian.
Më 30 dhjetor 2024, Gjykata e Kasacionit në Itali mbështeti qeverinë italiane, duke vendosur që secili shtet ka të drejtë të përcaktojë listën e tij të vendeve të sigurta dhe të pasigurta.
Marrëveshja ka qenë objekt debatesh të forta në politikën italiane. Opozita e ka kritikuar atë si një projekt tepër të kushtueshëm, me një kosto prej rreth 800 milionë euro për pesë vjet, duke argumentuar se ndikon vetëm në një përqindje të vogël të emigrantëve që mbërrijnë çdo vit në Itali.
Nga ana tjetër, Komisioni Evropian dhe disa liderë evropianë kanë shprehur interes për këtë model, duke e konsideruar si një mundësi për menaxhimin e emigrantëve jashtë kufijve të BE-së.
