Katër Konventat e Gjenevës të vitit 1949 janë themeli i së drejtës ndërkombëtare humanitare, e njohur edhe si ligji i luftës.
Ato përcaktojnë qartë përgjegjësitë që kanë fuqitë pushtuese ndaj civilëve në territoret që mbajnë nën kontroll.
Rasti i Gazës është një shembull konkret i zbatueshmërisë së këtyre konventave, pasi komuniteti ndërkombëtar e konsideron këtë territor si të pushtuar nga Izraeli, i cili në këtë kontekst mban përgjegjësinë ligjore si fuqi pushtuese.
Sipas Nenit 55 të Konventës së Katërt të Gjenevës, një fuqi pushtuese ka detyrimin të sigurojë ushqim, ndihma mjekësore dhe furnizime të tjera esenciale për popullsinë nëse burimet vendore janë të pamjaftueshme.
Kjo detyrë nuk është opsionale, por e sanksionuar si përgjegjësi ligjore ndaj popullsisë civile.
Ndërkohë, Neni 59 thekson nevojën për bashkëpunim në rast krizash humanitare. Ai përcakton se, nëse popullsia nuk ka furnizime të mjaftueshme për të mbijetuar, fuqi të treta ose organizata humanitare mund të organizojnë ndihma, dhe fuqia pushtuese është e detyruar të lejojë dhe të ndihmojë zbatimin e këtyre skemave me të gjitha mjetet në dispozicion.
Më tej, konventa u kërkon të gjitha palëve nënshkruese që të garantojnë kalimin e lirë dhe mbrojtjen e ndihmave humanitare një parim themelor që synon mbrojtjen e jetës dhe dinjitetit njerëzor në kohë konflikti.
