Të paktën 30 palestinezë humbën jetën që nga agimi në të gjithë Rripin e Gazës si pasojë e bombardimeve izraelite, njoftojnë burime mjekësore për Al Jazeera.
Viktimat përfshijnë edhe shtatë persona që ndodheshin pranë pikave të shpërndarjes së ushqimeve.
Ndërkohë, qindra të plagosur, përfshirë edhe fëmijë, janë transportuar në Spitalin “Nasser”, shumë prej tyre me dëmtime të rënda nga dronët, të cilët lëshojnë raketa të mbushura me copa metali që shkaktojnë gjakderdhje të brendshme.
Sistemi shëndetësor në Gaza ndodhet buzë kolapsit, i mbingarkuar nga fluksi i përditshëm i të plagosurve dhe i paarsimuar për të përballuar valën e vazhdueshme të viktimave.
Në këtë realitet të dhimbshëm, një zë ngushëllimi dhe qëndrueshmërie është bërë Ati Gabriel Romanelli, famullitari argjentinas i Kishës së Familjes së Shenjtë në Gaza.
I plagosur lehtë gjatë bombardimeve në këmbën e djathtë, ai u transportua në spital, ku edhe pse në gjendje të rënduar, nuk reshti së shqetësuari për të tjerët, veçanërisht për gazetarin e ri Suhail Abo Dawood, bashkëpunëtor i Osservatore Romano, i plagosur rëndë nga një copë predhe.
“Jemi të shokuar, të tmerruar, të shqetësuar… por kjo është shtëpia jonë dhe nuk largohemi,” tha Ati Gabriel me zërin e një njeriu që ka qëndruar i patundur në besim, edhe kur gjithçka rreth tij po shkatërrohet. “Falënderojmë Zotin, Papën Leon, Patriarkun Pizzaballa dhe gjithë ata që po luten për ne, na bëjnë të ndjehemi më pak vetëm.”
Ky ishte vetëm një nga ditët e shumta të errëta që ai ka jetuar prej muajsh. Që prej kthimit të tij në Gaza në maj 2024, pas disa përpjekjesh të dështuara për të hyrë në territorin e rrethuar, ai nuk është ndarë asnjëherë nga famullia.
I rikthyer me Patriarkun Latin të Jerusalemit, Kardinalin Pizzaballa, ai qëndroi në Gaza përkundër shëndetit të dobët, së bashku me dy bashkëpunëtorët e tij: Atin egjiptian Youssef dhe Atin argjentinas Carlos.
Për fëmijët e famullisë, ai ishte më shumë sesa një prift: një figurë që i çonte në det për një ditë gëzimi të rrallë, një organizator i orareve të shkollës, shpërndarës ushqimi, bekues i të sëmurëve, mik i prindërve dhe përqafues i dhimbjes së përbashkët.
Prania e tij në rrjetet sociale dhe kanali YouTube u bë një dritare për botën jashtë: “Që bota të mos na harrojë,” thoshte ai shpesh, duke e shoqëruar mesazhin me një emoji të Gjon Palit II.
Përveç anës publike, ai kishte edhe një rol të rëndësishëm si dëshmitar për realitetin në Gaza. Me lidhjet që kishte në Vatikan dhe raportin e tij personal me Papën Françesku, falë origjinës së tyre të përbashkët argjentinase, ai u kthye në një zë të pazëvendësueshëm për të përcjellë gjendjen dramatike të civilëve, mungesën e ilaçeve, ushqimit dhe ujit. Ishte ai që e telefonoi personalisht Selinë e Shenjtë në maj, për të njoftuar se bombardimet kishin prekur oborrin e kishës dhe se situata përreth ishte bërë e papërballueshme. Diplomacia e Vatikanit ndërhyri menjëherë për të siguruar një mbrojtje minimale për Kishën dhe njerëzit brenda saj.
“Jemi këtu dhe nuk mund të lëvizim,” tha ai në një moment, “sepse është e pamundur. Edhe nëse na lejojnë, kemi me vete të sëmurë, fëmijë dhe të moshuar që nuk mund të udhëtojnë. Qëndrojmë këtu dhe ia besojmë gjithçka Zotit.”
Me këto fjalë të ngjashme ai u përkul edhe dje, i veshur me rroba zie vjollcë, përballë trupave të tre famullitarëve të vrarë në bombardimin e mëngjesit. Me zërin e thyer dhe fytyrën e zbehtë, ai tha: “Le t’i lutemi Zotit t’i mbulojë ata me mëshirën e Tij. Të bekuar janë ata që Ti ke zgjedhur dhe pranuar, o Zot, të banojnë në shtëpinë Tënde përgjithmonë.”
