Një nënë nga Durrësi ka ngritur një denoncim publik në emisionin investigativ “Fiks Fare”, duke rrëfyer me shqetësim se djali i saj 13-vjeçar, nxënës në klasën e 7-të të shkollës 9-vjeçare “Qemal Mici”, është viktimë e vazhdueshme e bullizmit dhe dhunës nga bashkëmoshatarët.
Sipas saj, ngacmimet kanë qenë të vazhdueshme dhe kanë ndikuar thellësisht në shëndetin emocional dhe progresin mësimor të fëmijës. Ajo kujton një letër të gjetur në çantën e të birit, ku ai kishte rrëfyer se ngacmohej për shkak të mbiemrit, për përdorimin e syzeve, dhe se shokët e klasës i shkatërronin qëllimisht mjetet mësimore. “Çdo ditë më vjen nga shkolla duke qarë,” – shprehet ajo, duke theksuar se përpara këtyre episodeve, djali ishte një nxënës shumë i mirë.
Në përpjekje për të ndaluar këtë situatë, nëna ka kontaktuar disa herë me drejtuesit e shkollës, përfshirë drejtorinë dhe psikologen, por pa gjetur zgjidhje konkrete. Ajo tregon se ngacmuesit, përveç dhunës ndaj djalit të saj, kanë kryer edhe veprime shqetësuese si pluhurosja e shkumësit dhe thithja e tij në mënyrë të rrezikshme, duke shkaktuar deri edhe hemorragji. Ajo shton se prindërit e nxënësve problematikë nuk janë paraqitur asnjëherë në thirrjet e shkollës.
Psikologia dhe punonjësja sociale e shkollës i konfirmojnë se djali është nxënës model dhe i edukuar, ndërsa e pranojnë që disa nga bashkëmoshatarët e tij janë të dhunshëm dhe problematikë, por pranojnë gjithashtu se nuk kanë mundësi të ndërhyjnë. Të njëjtën dëshmi jep edhe mësuesja e fizikës, që flet me superlativa për djalin, por pa mundur të ofrojë një zgjidhje për ambientin e vështirë në klasë.
Përballja më e fortë ndodh me drejtorin e shkollës, i cili në vend që të japë një plan konkret për ndalimin e bullizmit, i përgjigjet pyetjes së nënës se çfarë do bëhet deri në vitin tjetër me një ironi të ftohtë: “Po s’do bëjnë masakër në klasë të 7-të!”, duke qeshur.
Gazetarët e emisionit “Fiks Fare” kanë shkuar në ambientet e shkollës për të kërkuar një shpjegim zyrtar nga drejtori. Ky i fundit ka refuzuar të flasë pa një autorizim dhe, megjithëse pretendoi se “problemi është zgjidhur”, nuk dha asnjë detaj konkret se si apo kur ndodhi kjo zgjidhje. Më pas, ai u largua duke mos pranuar më komunikim dhe duke mbyllur derën në fytyrë gazetarëve.
Rasti vazhdon të ngrejë shqetësimet e vazhdueshme për pasivitetin institucional përballë rasteve të bullizmit në shkolla dhe mungesës së mekanizmave të qartë për të mbrojtur fëmijët që ndihen të kërcënuar në ambientin arsimor.
