Edi Rama, nga foltorja e Kuvendit, akuzonte Dashnor Sulën si “armëmbajtës pa leje”, se “i gjuante arbitrave me revole” dhe e ironizonte si “gjel deti i Peqinit”.
Së fundmi, i njëjti Dashnor Sula emërohet Kryeinspektor i Përgjithshëm. Jo në një post simbolik, por në një funksion që lidhet me kontrollin, standardin dhe zbatimin e ligjit. Dhe madje Rama e sfidon publikisht: “të shohim si do t’i bëjë detyrat për të cilat nuk na ka lënë gjë pa thënë”.
Një provë e drejtpërdrejt për seriozitetin e fjalës së Kryeministrit.
Kur kreu i qeverisë ngre akuza të tilla në Parlament, fjalët e tij kanë peshë institucionale. Ato regjistrohen në procesverbal. Ato perceptohen si informacion me autoritet.
Nëse fjalët e kryeministrit janë të vërteta, atëherë pse po i besohet sot drejtimi i një institucioni kontrolli një personi problematik me ligjin?
Nëse nuk janë të vërteta, a janë deklarata të rreme për konsum politik? Përdorim i së pavërtetës për efekt retorik? Manipulim i opinionit publik?
Dhe nëse sot vepron ndryshe nga ajo që ka deklaruar me aq siguri dje, atëherë fjala e tij humbet peshën.
Nuk mund të shpallësh dikë problem ligjor në mes të Parlamentit dhe pastaj ta ngresh në detyrë, pa shpjeguar asgjë. Pa sqaruar publikun. Pa mbajtur përgjegjësi për fjalët e tua.
Në të dy rastet, dëmtohet besimi.
Sepse shteti nuk mbahet vetëm me vendime dhe emërime. Mbahet me peshën e fjalës. Dhe kur fjala e Kryeministrit bëhet e përdorshme sipas interesit të ditës, atëherë lëkundet diçka shumë më e madhe se një post.
