Një 7 vjeçar humbi jetën në një kryqëzim, pasi u përplas nga dy makina njëra pas tjetrës. Sipas hetimeve, fëmija ishte përkulur për të mbledhur disa para që i kishin rënë në tokë, nga ndihmat që i kishin dhënë. Në ato sekonda, semafori u ndez jeshil. Automjeti i parë e mori përpara, ndërsa pas tij lëvizte një tjetër makinë që, sipas deklarimeve, nuk kishte fushëpamje të plotë. Të dy drejtuesit u arrestuan fillimisht për aksidentin me pasojë vdekjen e të miturit. Më pas, gjykata vendosi për të dy masën e arrestit shtëpiak. Ata kanë deklaruar se gjithçka ka qenë aksidentale, se janë tronditur nga ngjarja dhe se nuk e kanë parë fëmijën në momentin fatal.
Ngjarja u raportua si aksident tragjik. Dhe sigurisht që është. Por ndërkohë që është një çështje penale, është një shqetësim shumë i madh: çfarë bënte një fëmijë 7 vjeç në mes të rrugës, mes makinave për të mbledhur monedha?
Ne i shohim çdo ditë. Janë në semaforë, në kryqëzime, në hyrje marketesh. Fëmijë që trokasin në xhama, që shtrijnë dorën, që presin dritën e kuqe si moment pune. Shumë prej nesh hapim xhamin dhe japim disa para. Një gjest i vogël, i bërë me mendimin se po ndihmojmë.
Por ajo monedhë nuk e ndryshon jetën e atij fëmije. E mban aty.
Sepse një fëmijë 7 vjeç nuk është në semafor rastësisht. Ai është aty sepse askush nuk e ka marrë seriozisht faktin që një i mitur po endet mes trafikut për të kërkuar para. Është aty sepse varfëria nuk është adresuar si duhet. Sepse shërbimet sociale nuk kanë ndërhyrë me forcën e nevojshme. Sepse ne si shoqëri jemi mësuar ta shohim si pamje të zakonshme.
Ka edhe një dimension tjetër që shpesh shmanget. Jo çdo fëmijë në rrugë është aty vetëm për shkak të varfërisë. Ka raste kur të miturit detyrohen të lypin. Ka raste kur të ardhurat e tyre kontrollohen nga të rritur. Ka një cikël që përsëritet dhe që mbahet gjallë sa kohë rruga prodhon para. Dhe çdo herë që ne japim monedha në semafor, pa dashje mund të ushqejmë pikërisht këtë mekanizëm.
Nëse duam që fëmijët të mos jenë më në kryqëzime, nuk mjafton të reagojmë pas tragjedisë. Duhet ndërhyrje konkrete.
Së pari, identifikim i përditshëm në terren nga shërbimet sociale dhe bashkitë. Çdo fëmijë i gjetur në rrugë duhet të merret menjëherë në mbrojtje, jo të lihet aty me arsyetimin se “kështu është realiteti”.
Së dyti, mbështetje reale për familjet. Nëse prindërit nuk kanë të ardhura, nëse jetojnë në kushte të rënda, zgjidhja nuk është thjesht largimi i fëmijës për disa orë nga rruga. Duhet ndihmë ekonomike e strukturuar, programe punësimi, mbështetje sociale. Përndryshe, fëmija do të rikthehet.
Së treti, ndëshkim për rastet e shfrytëzimit. Kur provohet se fëmijët detyrohen të lypin, duhet hetim dhe përgjegjësi penale. Nuk mund të flasim për mbrojtje të të miturve ndërkohë që mbyllim sytë ndaj atyre që përfitojnë prej tyre.
Së katërti, integrim serioz në shkollë. Jo vetëm regjistrim formal, por ndjekje reale. Nëse një fëmijë mungon vazhdimisht, duhet të ketë reagim. Shkolla duhet të jetë alternativë e fortë, me mbështetje psikologjike dhe materiale kur është e nevojshme.
Dhe paralelisht me këto, duhet një mesazh i qartë publik: dhënia e parave në semafor nuk është zgjidhje. Ndihma duhet të shkojë drejt strukturave që punojnë për nxjerrjen e fëmijëve nga rruga, jo për ta bërë rrugën më të leverdishme si burim të ardhurash.
Një 7 vjeçar humbi jetën duke mbledhur monedha në trafik. Dy shoferë janë sot në arrest shtëpie. Por përgjegjësia nuk mbyllet me një masë sigurie. Ajo shtrihet shumë më gjerë. Dhe nëse nuk ndryshojmë mënyrën si e shohim dhe si e trajtojmë lypjen e fëmijëve, semaforët do të vazhdojnë të jenë vendi më i rrezikshëm për ata që duhej të ishin në bankat e shkollës.
