Vrasja e 22-vjeçares shqiptare, Ilaria Sula, në Itali ka shkaktuar një valë protestash në universitetet e vendit, sidomos në Universitetin “La Sapienza” në Romë.
Studentët të hidhëruar dhe të solidarizuar të gjithë së bashku, kanë pushtuar oborret e universiteteve teksa në duar mbanin pankarta duke iu drejtuar me thirrje shtetit për të vënë në vend drejtësinë.
Ata janë bashkuar me qytetarë të tjerë që prisnin në heshtje jashtë fakultetit, ndërkohë që shumë prej tyre sollën lule për të nderuar simbolikisht jetën e 22-vjeçares.
Në fasadën e fakultetit ishte postuar një foto e madhe e Ilaria Sula, dhe pranë një buqete me lule ishte një shënim i dhimbshëm që thoshte: “Nëse nuk kthehem nesër, digjni gjithçka. Nëse nesër është radha ime, dua të jem e fundit.”
Ky fragment ishte pjesë e një poezie të Cristina Torre Cáceres, e cila kishte marrë jehonë pas vrasjes së gruas Giulia Cecchettin.
Lucia, një prej vajzave që solli lule, shpjegoi se kishte ndjerë se diçka tragjike do të ndodhte: “E dija që do të përfundonte kështu. Ka gjithmonë shpresë, por thellë brenda vetes e dija tashmë.”
Ajo theksoi rëndësinë e edukatës seksuale që nga mosha e vogël, duke shtuar se “është e papranueshme që Ilaria nuk është më këtu.
Nuk bëhet fjalë vetëm për vrasje, por për pornografi hakmarrëse, për marrëdhënie toksike që kam pasur edhe unë, për frikën për të dalë nga shtëpia me pantallona të shkurtra.”
Pankartat e protestës mbartnin mesazhe si “Duam të jetojmë” dhe “E vërteta dhe drejtësia për Ilarian. Një botë tjetër është e mundur, le të organizohemi!”.
Rektorja e universitetit, Antonella Polimeni, u shfaq para të paktën 500 protestuesve dhe foli për “një heshtje të zhurmshme”, duke theksuar rëndësinë e mbështetjes që miqtë e Ilarian dhanë gjatë kërkimeve për të.
Ajo theksoi se ky ishte një tjetër rast femicidi dhe se, përveç ligjeve dhe represioneve, duhet të luftohen stereotipat e kulturës patriarkale që ende ekzistojnë në shoqëri.
Një kolege e Ilarian, e cila ndau një kujtim të dhimbshëm për të, tha: “Ilaria ishte një vajzë shumë e vetmuar dhe e zellshme. Të mendosh se një vajzë që shihje çdo ditë iku, dhe që një djalë në moshën tonë e vrau dhe ia fshehu trupin, është e papranueshme për mua dhe e bën gjithçka më të rëndë.”
