Në sallën e parlamentit, një kor kukullash me kartona të kuq ngrihen në ajër. Është akti i fundit i një teatri absurd ku 130 milionë euro të shqiptarëve zhduken mes duartrokitjeve të maxhorancës.
“Është shpifje,” këndojnë zërat e PS-së, ndërsa vendimi i gjykatës belge për konfiskimin e fondeve të Albcontrol qëndron i palëkundur në duart e opozitës. Është një moment surreal ku dokumentet zyrtare trajtohen si iluzione optike dhe vjedhja bëhet “fake news”.
“Ai më kërkonte të urdhëroja SPAK-un të mbyllte hetimet për Olsi Ramën,” zbulon Bardhi, duke treguar se si kryeministri luan njëkohësisht rolin e gjykatësit, prokurorit dhe policit. Është një cirk ku drejtësia bëhet kukull dhe Kushtetuta kthehet në skenar që mund të ndryshohet sipas humorit të regjisorit.
Shifrat janë therëse: 130 milionë euro – sa për pesë spitale moderne, sa për të dyfishuar pensionet e 50 mijë të moshuarve. Por në teatrin e pushtetit, këto janë thjesht numra që mund të fshihen pas kartonëve të kuq.
“Me vendim gjykate, 130 milionë euro të Albcontrol janë konfiskuar.” Por kujt i intereson e vërteta kur shfaqja duhet të vazhdojë?
Rama, regjisori suprem, refuzon të shfaqet në skenë derisa SPAK të “pastrojë” vëllain e tij. Ndërkohë Balla dhe Spiropali garojnë për Oscar-in e justifikimit më absurd për mosbindje ndaj Kushtetutës.
Por përtej kartonëve të kuq dhe duartrokitjeve të orkestruara, një e vërtetë mbetet: qindarkë pas-qindarke, djersa e taksapaguesve shqiptarë shndërrohet në ar për Becchettin, ndërsa pensionistët numërojnë qindarkat për ilaçe.
Në fund të shfaqjes, pyetja mbetet: Sa kartona të kuq duhen për të mbuluar 130 milionë euro?
Sa gjatë mund të vazhdojë ky teatër absurd para se publiku të kërkojë rimbursimin e biletës?
