Zbatimi i ligjit me standarte të dyfishta ndodh rëndomtë në vendin tonë.
Ku ligjin e bën “Maliqi’, një pjesë shigjetohen ndërkohë për disa të tjerë bëhet një ‘sy qorr dhe një vesh shurdh’.
Këtë shqetësim e ka ngritur gazetari Ermal Mulosmani, i cili shprehet se ligji i vetingut ka qenë shumë ‘miqësor’ me ministren Xhaçka, burri i të cilës është favorizuar si investitor strategjik, teksa por nuk ka ndodhur e njëjta gjë me prokuroren Antoneta Sevdari, e cila siç u bë e ditur u largua nga radhët e drejtësisë.
Buri i ministres Olta Xhaçka ka investuar miliona në Rivierën Shqiptare, por askush nuk i kërkon llogari sesi i vuri këto miliona, sa janë detyrimet që ka paguar në shtet dhe të tjera të dhëna, që kërkon ligji për deklarimin e pasurisë.
Ndërkohë që u përdor një “dorë e hekurt” me prokuroren që nuk arriti të justifikonte dot nëse bashkëshorti i saj emigrant para sesa të njihej me Antonetën, dhe as që e dinte për ekzistencën e saj, nuk ka sjellë dokumentat për të vërtetuar se pronari i tij në Greqi ka paguar apo jo të ardhura për pagën që ai ka marrë në shtetin fqinj.
Duket paradoksale, por është realiteti i zbatimit të ligjit në Shqipëri, ku “ca janë të nënëns e ca janë të njerkës’.
REAGIMI I PLOTË I GAZETARIT:
Shtet i rreptë ky, “e kap lepurin me qerre”. Të fshihte pasurinë burri i huaj, i cili as e kishte menduar se do martohej me prokurore!?
Kjo është e patolerueshme për ligjin tonë, dhe kur e shkel atë merr edhe masë, ndëshkohesh, në këtë rast largohesh nga detyra, dhe me një njollë si e “korruptuar”.
Po si ka mundësi të përdoren kaq hapur dhe trashë dy standarte!?
Si ka mundësi që ministrja Xhaçka është kaq e qetë dhe mendon se jua hodhi shqiptarëve duke u shprehur se paratë janë të burrit, që i ka bërë në emigracion duke i rënë bretku.
Po ky vetingu që heton deri në brezin e shtatë, për të mos thënë edhe “brekët e gjyshës”, si ka mundësi që nuk i kërkoi burrit të ministres të dëshmonte nëse kishte paguar taksa e tatime për punën e bërë dhe çfarë pune kishte bërë në emigracion.
Pronari i tij i ka derdhur tatimet për të në shtet, apo s’ka rëndësi se tani, ka gruan ministre dhe ligji për ministren nuk mund të jetë kaq i rreptë.
Ngjarje të tilla që janë djegur, prokurorë e prokurore, gjyqtarë e gjyqtare, pa pasur fajin më të vogël, dhe që janë mbuluar, mbrojtur, e kamufluar shumë të tjerë, ka me dhjetëra.
Lind pyetja, cili është standarti i barazisë?
A është ligji i barabartë për të gjithë?
A jemi të gjithë njësoj para ligjit dhe Kushtetutës ?
Përgjigja zyrtare e dimë që është PO.
Atëherë pse ndiqen gjithmonë dy standarte, faktet “ulërasin”, por sërish drejtuesit e këtij vendi bëjnë sikur nuk i dëgjojnë.
Këtij vendi nuk i kanë munguar ligjet, por mënyra sesi zbatohen ato.
Po sjellim në vëmendje ligjin e Amnistisë Fiskale, që po diskutohet të bëhet. Shumë mirë që realizohet, por frika që e shoqëron miratimin e këtij ligji është, a do të zbatohen standartet për të gjithë njëlloj, apo edhe këtu do mbizotërojë, ligji i “Maliqit”.
Mbetet të presim dhe të shohim.
Tashmë jemi më të rritur e pjekur politikisht si popull, kemi përjetuar shumë, asgjë nuk na habit dhe nuk na lë pa fjalë në këtë vendin tonë të vogël, ku mbizotëron miku dhe jo çifliku. /Gazeta Reforma
