Abaz Ndregjoni, daja i Evës dhe Endri Dumanit, dy të mitur të cilët prej gjashtë vitesh jetojnë në kampin sirian shkruan një letër prekëse drejtuar qeverisë. Babai i tyre vendosi t’i bashkohej grupit terrorist ISIS (Shteti Islamik i Irakut dhe Sirisë), duke i marrë edhe ata me vete. Ai vdiq vitin e parë të qëndrimit në Siri. Fëmijët gjenden pa asnjë mbrojtje dhe garanci për jetën ashtu si 60 bashkëmoshatarë të tjerë që jetojnë në kampin Al Hol në Siri.
“Këta fëmijë nuk i zgjodhën vetë prindërit, nuk e zgjodhën vetë fatin e tyre! Shteti të na japë përgjigje zyrtare”, shkruan Ndregjoni.
Më poshtë letra e plotë:
“Çfarë t’i them unë Evës?
Çfarë përgjigje t’i kthej kur ajo më pyet: Dajë, a interesohet shteti për ne?
Çfarë t’i them unë motrës time, që sot është dita e parë e shkollës e Eva e Endri nuk janë në shkollë, por janë në luftë?
Çfarë përgjigje t’i kthej unë Evës , që u end nëpër çadra e për të gjetur Alvinin e lidhi me babain për herë të parë në telefon?
Çfarë t’i them unë Evës, shpirtit te dajës, qē i shkroi me radhë listën me emra të grave e fëmijëve shqiptarë duke rrezikuar jetën atje në kamp e ne ua dhamë institucioneve tona?
Çfarë përgjigje t’i kthej vallë, kur ajo më pyet: Dajë kur do na merrni? Dajë, vetëm shteti na merr, pra na merrni në rrugë zyrtare, vetëm kështu na merrni, na kanë thënë! Se edhe vendet e tjera me shtet i kanë marrë.
Këta fëmijë nuk i zgjodhën vetë prindërit, nuk e zgjodhën vetë fatin e tyre!
Ata kanë të drejtë të jetojnë e të shkollohen!
Neper institucione , ministri, parlament ka shume nëna, që ju lutem, të jenë një moment së bashku me motrën time, së bashku me këto gra dhe fatin e tyre!
Këto nëna deputete, ministre, zyrtare a janë të shqetësuara për 61 fëmijët ne Kampin Al Hol, që nuk dihet si gdhihen e ngrysen?
A i vret pak ndërgjegjja?
A kanë ndërgjegje këta njerëz që sot çojnë fëmijët e tyre në shkollë dhe 61 fëmijë janë në burgun Al Hol dhe nuk dihet ku do i çojnë?
Ne kërkojmë një zgjidhje institucionale ose një përgjigje do i marrë shteti këta fëmijë apo do t’i braktisë përfundimisht?
Janë 61 fëmije të mitur që thërrasin, kërkojnë ndihmë “ Ju lutem na ndihmoni të kthehemi në Shqipëri” Ne jemi shqiptarë! Asnjë prej nesh nuk e harron momentin kur Juli shkoi në kamp e pyeste a ka shqiptarë këtu?
Ata fëmijë, ato gra thërrisnin: Jemi këtu! Uaua ua gazetare shqiptare! Jemi shqiptarë! Ju lutemi, na merrni! Jemi me fëmijë të vegjël!
Ata janë bij shqiptari!
Ta vëmë së bashku dorën në zemër për këta fëmijë!
Të gjithë së bashku tu kërkojmë falje qe nuk i rritëm dot këtu se shteti i lejoi të iknin në luftë!
Të gjithë së bashku mundemi t’i kthejmë ata fëmijë e të thajmë lotët e këtyre nënave e familjarëve që po kalojmë një tmerr të pafundmë !
Ju kërkojmë institucioneve te na kthejnë një përgjigje!
A do te kthehen ata fëmijë?
A ka një përgjigje për ta?
Çfarë t’i themi Evës kur me pyet?
Shumë mirënjohje të gjithë atyre që janë bashkuar me hallin tim e që në mijëra komunikime më thonë: Dajë, si ty nuk ka!
Dhe unë po ju them: Mos qoftë njeri dajë si unë, me këtë hall!
Nuk di çfarë përgjigje ti kthej Evës dhe Endrit !
Ju lutem t’u kthejmë një përgjigje!”
/GazetaReforma.com/
