A po shuhet protesta, apo po kërkon një formë të re?

Pushteti mezi pret një foto bosh.

Një mbrëmje me më pak njerëz. Një shesh jo aq i mbushur. Një video nga këndi i duhur. Pastaj nis fjalia që e kanë gati prej ditës së parë: “Protesta u shua.”

Por protesta nuk matet me një foto.

Njerëzit lodhen. Kanë punë, familje, frikë, vapë, presion, halle të përditshme. Jo të gjithë mund të jenë çdo natë në të njëjtin vend, në të njëjtën orë, me të njëjtën energji.

Kjo nuk do të thotë se kauza ka mbaruar.

Do të thotë se protesta duhet të gjejë formë tjetër.

Jo të bëjë përditë të njëjtën gjë dhe pastaj të krahasohet me natën më të madhe. Jo të presë vetëm kush flet nga mikrofoni. Jo të varet nga një podium, nga një orar, nga një marshim apo nga disa njerëz që dalin përpara.

Protesta duhet të hapet.

Dikush mund të jetë në shesh në darkë. Dikush mund të shkojë në mëngjes para institucioneve. Dikush mund të mbledhë dokumente. Dikush mund të përkthejë materiale për mediat e huaja. Dikush mund të informojë njerëzit. Dikush mund të organizohet në qytetin e vet, në lagjen e vet, në universitet, në punë.

Kjo nuk e dobëson protestën.

E bën më të vështirë për t’u shuar.

Sepse një protestë nuk shuhet kur ndryshon orar. Nuk shuhet kur ndryshon formë. Nuk shuhet kur njerëzit kërkojnë mënyra të tjera për të qenë pjesë.

Shuhet kur njerëzit ndihen të përdorur. Shuhet kur nuk pyeten. Shuhet kur nuk kuptojnë më çfarë po ndodh. Shuhet kur kthehen nga qytetarë në ndjekës.

Prandaj faza e re duhet të jetë më e qartë.

Më pak komandim.

Më shumë votim.

Më pak foni.

Më shumë organizim.

Më pak vendime të paqarta.

Më shumë mënyra që qytetarët të marrin pjesë.

Pyetja nuk është “a po shuhet protesta?”

Pyetja është: a po mëson të vazhdojë?

Nëse po, atëherë nuk është fund.

Është faza kur protesta bëhet më pak spektakël dhe më shumë forcë qytetare.