Rama pret lodhjen; Protesta duhet të prodhojë durim

Në çdo protestë të gjatë, pushteti ka një aleat që nuk del në konferenca shtypi: kohën.

Koha lodh njerëzit. I kthen ditët në rutinë. E bën atë që dje dukej e jashtëzakonshme, të duket normale. E përplas zemërimin e parë me punën, vapën, faturat, familjen, frikën, dyshimin dhe pyetjen e vjetër: “A ia vlen?”

Këtë pret Edi Rama.

Ai nuk ka nevojë ta ndalë protestën me një goditje të vetme. I mjafton ta zgjasë përballjen derisa qytetarët të fillojnë të lodhen, të dyshojnë dhe të matin çdo natë me natën më të madhe.

I mjafton të krijojë idenë se asgjë nuk po ndryshon.

Se turma është më e vogël.

Se protesta është e kapur.

Se kërkesat janë të paqarta.

Se gjithçka është zhurmë.

Se vendi duhet të vazhdojë sikur nuk ka ndodhur asgjë.

Kjo është strategji e vjetër: mos e mund protestën, lëre të dyshojë te vetja.

Përballë kësaj, protesta ka vetëm një përgjigje të fortë: durimin.

Jo durim të heshtur. Jo durim që rri e pret. Jo durim që i thotë qytetarit “mos kërko shumë”. Por durim aktiv. Durim që del sërish. Durim që dokumenton. Durim që nuk trembet nga një natë më e dobët. Durim që nuk lejon propagandën t’i vendosë orarin, kamerën dhe moralin.

Sepse protesta nuk mund të jetë çdo ditë shpërthim. Asnjë shoqëri nuk jeton gjatë vetëm me adrenalinë. Nëse çdo ditë duhet të jetë historike, shumë shpejt asnjë ditë nuk duket më e tillë.

Lëvizjet e gjata nuk mbahen vetëm me kulmin.

Mbahen me rikthim.

Rikthim në shesh.

Rikthim te kërkesat.

Rikthim te dokumentet.

Rikthim te pyetjet që pushteti nuk do t’i dëgjojë.

Rikthim te e njëjta fjali, e thënë pa u lodhur: Shqipëria nuk është pronë private.

Këtu qëndron forca e një proteste të pjekur. Jo te fakti që ka të njëjtin intensitet çdo natë, por te fakti që nuk lejon pushtetin ta shpallë të vdekur sapo numrat ndryshojnë.

Rama e di se zemërimi i parë mund të jetë i madh. Por ai llogarit te lodhja. Prandaj taktika e tij nuk është vetëm të kundërshtojë. Është të presë.

Të presë që njerëzit të ndahen mes tyre.

Të presë që debati të largohet nga vendimet dhe të shkojë te personazhet.

Të presë që mediat të merren me incidentin e ditës dhe jo me ligjet, firmat, hartat, kontratat, zonat e mbrojtura, investitorët strategjikë dhe institucionet që kanë heshtur.

Prandaj protesta duhet të bëjë të kundërtën.

Nëse pushteti pret lodhjen, protesta duhet të krijojë ritëm.

Nëse pushteti kërkon kaos, protesta duhet të kërkojë rregull.

Nëse pushteti kërkon një figurë për ta sulmuar, protesta duhet të ketë kërkesa që nuk varen nga një figurë.

Kjo nuk është pjesa më e lehtë. Nuk është as pjesa më emocionuese. Nuk jep gjithmonë pamje të bukura për kamera. Por pikërisht këtu ndahet protesta si shpërthim nga protesta si forcë qytetare.

Durimi nuk do të thotë të presësh që pushteti të reflektojë vetë. Nuk reflekton.

Durimi do të thotë të mos i japësh pushtetit luksin që të të lodhë pa kosto.

Çdo ditë që protesta kthehet, edhe më e vogël se dita më e madhe, i thotë pushtetit se qytetarët nuk e kanë pranuar normalitetin e vjetër.

Çdo kërkesë e përsëritur ia prish skemën e harresës.

Çdo dokument i nxjerrë ia prish mjegullën.

Çdo marshim pa incident ia prish dëshirën për ta quajtur protestën të rrezikshme.

Çështja nuk është nëse Rama do të presë. Ai do të presë.

Pyetja është nëse qytetarët do ta kuptojnë lojën.

Sepse protesta nuk fitohet vetëm kur shpërthen. Fitohet kur nuk lejon të shuhet sipas kalendarit të pushtetit.

Rama pret lodhjen.

Protesta duhet t’i përgjigjet me durim, qartësi dhe rikthim të përditshëm.