Protesta nuk është anti-zhvillim: Është anti-poshtërim!

Sa herë qytetarët kundërshtojnë një projekt të madh, pushteti nxjerr të njëjtën akuzë të vjetër: janë kundër zhvillimit.

Është një nga gënjeshtrat më dembele të politikës shqiptare.

Sipas kësaj logjike, kush pyet për ligjin është kundër zhvillimit. Kush pyet për mjedisin është kundër zhvillimit. Kush pyet për përfituesit është kundër zhvillimit. Kush kërkon transparencë është kundër zhvillimit. Kush nuk pranon që vendi i tij të trajtohet si mall ekspozite, qenka kundër progresit.

Jo.

Njerëzit nuk janë kundër zhvillimit. Janë kundër poshtërimit.

Janë kundër zhvillimit që nuk pyet askënd. Kundër zhvillimit që flet anglisht në broshura dhe hesht shqip për qytetarët. Kundër zhvillimit që rrëmben hapësira publike. Kundër zhvillimit që përdor shtetin si agjent imobiliar.

Zhvillimi i vërtetë nuk ka frikë nga pyetjet.

Nëse një projekt është i mirë, pse duhet të mbrohet me arrogancë? Nëse është ligjor, pse ka nevojë për mjegull? Nëse është në interes publik, pse publiku e mëson vonë? Nëse sjell të ardhme, pse duket kaq shumë si përsëritje e së shkuarës?

Shqiptarët nuk po thonë: mos ndërtoni kurrë. Po thonë: mos ndërtoni mbi heshtjen tonë.

Nuk po thonë: mos investoni. Po thonë: mos e quani investim çdo pazar që na lë jashtë.

Nuk po thonë: mos zhvilloni turizmin Po thonë: mos e ktheni Shqipërinë në dekor luksi ku qytetari shërben, por nuk vendos.

Sepse ka një ndryshim të madh mes zhvillimit dhe kolonizimit të brendshëm.

Prandaj protesta ka prekur një nerv kaq të thellë. Sepse nuk bëhet fjalë vetëm për flamingo, ishuj apo resort. Bëhet fjalë për gjuhën me të cilën qeveria flet për vendin.

Një gjuhë ku natyra është aset.

Ku publiku është pengesë.

Ku qytetari është audiencë.

Ku ligji është procedurë për t’u përshtatur.

Ku vendimi merret diku tjetër dhe më pas shitet si fat i madh kombëtar.

Jo, ky nuk është zhvillim. Shqiptarët nuk po refuzojnë të ardhmen. Po refuzojnë një të ardhme ku nuk kanë zë!