Protesta po jep efekt.
Kjo duket te reagimi i pushtetit, te debati publik, te vëmendja jashtë vendit dhe te fakti që qytetarët nuk po flasin më vetëm për të dalë në shesh, por edhe për atë që duhet të ndodhë më pas.
Por pikërisht tani nis pjesa më e vështirë.
Një protestë që jep efekt mund të devijohet më lehtë. Pushteti pret lodhjen. Propaganda pret gabimin. Partitë presin hapësirën. Ndërsa qytetarët duhet të vendosin nëse kjo lëvizje do të kthehet në forcë reale, apo do të shpërndahet.
Kjo protestë nuk është më thjesht reagim për një projekt. Ajo ka nxjerrë në sipërfaqe një zemërim shumë më të madh: për tokën publike, zonat e mbrojtura, investitorët strategjikë, kapjen e institucioneve, mediat që heshtin dhe mënyrën si qytetarët përjashtohen nga vendimet mbi vendin e tyre.
Kush vendos për Shqipërinë? Qytetarët apo ata që e trajtojnë shtetin si pronë private?
Prandaj protesta duhet të hyjë në një fazë më të qartë. Duhet të ketë kërkesa konkrete, informacion të saktë, vendimmarrje të hapur dhe një mënyrë të qartë se si merret çdo hap i radhës.
Protesta nuk ka pronar dhe pikërisht kjo e ka bërë të fortë. Por mungesa e pronarit nuk duhet të kthehet në mungesë rregulli.
Nëse energjia mbetet vetëm zemërim, lodhet. Nëse mbetet vetëm turmë, manipulohet. Nëse mbetet vetëm reagim, konsumohet.
Por nëse kthehet në kërkesa të qarta, në presion institucional dhe në mandat qytetar, atëherë efekti nuk shuhet. Bëhet forcë.
Tani nuk mjafton të thuhet “dalim në shesh”.
Duhet të dihet çfarë kërkohet.
Duhet vendimmarrje e përbashkët e popullit për hapin tjetër.
Duhet të dihet si mbrohet protesta nga kaosi, pazaret dhe ata që duan ta marrin peng.
Protesta po jep efekt. Tani ose ky efekt kthehet në kërkesa të qarta, ose rrezikon të shpërbëhet.
Jo parti. Jo pazare. Jo pronarë. Shqipëria nuk shitet!
