Protesta nuk duhet të kthehet në gjueti tradhtarësh, por kjo nuk do të thotë të mbyllim sytë.
Në Shqipëri, pushteti nuk vepron vetëm me urdhra publikë. Vepron edhe me miqësi, interesa, media, biznese, favore, presion dhe lidhje të vjetra.
Prandaj duhet bashkim, por edhe vigjilencë.
Të mos shpallim tradhtarë pa prova, por as të mos sillemi sikur çdo devijim, zbutje apo rehati e tepruar është normale.
Protesta është paqësore, por protesta është edhe sakrificë.
Nuk është problem të mendohet për sigurinë, për familjet, për gratë, për fëmijët dhe për pjesëmarrje sa më të gjerë.
Por nëse çdo gjë bëhet vetëm për rehati, ora më e lehtë, rruga më e shkurtër, lodhja më e vogël, shqetësimi më minimal, protesta rrezikon të humbasë presionin.
Paqe nuk do të thotë zbutje. Disiplinë nuk do të thotë rehati. Përfshirje nuk do të thotë dorëzim.
Protestat nuk vdesin vetëm nga dhuna. Ndonjëherë vdesin edhe nga menaxhimi i tepërt.
Kur gjithçka bëhet shumë e kontrolluar, shumë e rehatshme dhe shumë e kujdesshme për të mos shqetësuar askënd, mos vallë e zbusim protestën?
Kjo nuk është akuzë. Është thirrje për vigjilencë. Mos të dyshojmë te njëri-tjetri pa prova. Por të mbajmë sytë hapur.
Çdo protestë serioze përballet me tentativa për t’u përçarë, zbutur ose devijuar.
Bashkim po. Naivitet jo.
