Shumë prindër nuk janë kundër protestës.
Janë të lodhur nga zhgënjimet.
Kanë parë parti që premtonin ndryshim dhe më pas u bënë pjesë e të njëjtit sistem.
Kanë parë njerëz që dolën në shesh dhe u përdorën.
Kanë parë protesta që nisën me shpresë dhe u shuan pa rezultat.
Prandaj skepticizmi i tyre nuk duhet përqeshur.
Duhet kuptuar.
Por pikërisht sepse ata kanë parë kaq shumë zhgënjime, kjo protestë duhet të jetë më e kujdesshme.
Më pak kult individi.
Më pak parti.
Më pak fjalime boshe.
Më shumë kërkesa.
Më shumë rregull.
Më shumë qartësi.
Më shumë prova se kjo herë nuk është riciklim.
Sepse prindërit që thonë “këtu nuk bëhet asgjë” nuk janë armiku i protestës.
Janë brezi që është zhgënjyer më shumë.
Dhe kjo protestë nuk ka për detyrë vetëm të përballet me qeverinë.
Ka për detyrë të thyejë edhe bindjen e vjetër se në këtë vend nuk ndryshon kurrë asgjë.
