Ndërsa qytetarët shqiptarë përballen çdo ditë me rritje të pandalshme të çmimeve të karburanteve, reagimi i qeverisë shqiptare mbetet në nivel deklaratash. Kryeministri Edi Rama shprehet se “nuk duhet t’i hidhet e gjithë barra konsumatorit”, por në praktikë është pikërisht qytetari ai që vijon të paguajë faturën më të lartë në pompë, pa asnjë lehtësim konkret fiskal.
Në të njëjtën kohë, në Itali, kryeministrja Giorgia Meloni ka ndërmarrë një hap të drejtpërdrejtë duke ulur akcizën e karburanteve me rreth 25 cent për litër. Vendimi synon të zbusë menjëherë ndikimin e krizës energjetike tek qytetarët dhe bizneset, duke treguar një qasje aktive të shtetit për të ndarë barrën në kohë krize.
Në Shqipëri, ndryshe nga kjo qasje, nuk është ndërmarrë asnjë masë për uljen e taksave mbi karburantet. Pavarësisht rritjes së çmimeve në tregjet ndërkombëtare, qeveria nuk ka prekur barrën fiskale, duke lënë të pandryshuar çmimin final që paguajnë konsumatorët. Deklaratat për ekuilibër tregu dhe faktorë globalë mbeten të vetmet përgjigje, ndërsa ndërhyrja konkrete mungon.
Dallimi mes dy qeverive është i qartë. Njëra zgjedh të ndërhyjë dhe të marrë një pjesë të kostos mbi vete për të mbrojtur qytetarët, ndërsa tjetra nuk ndryshon politikën fiskale dhe i kërkon qytetarëve të përballojnë situatën.
Në kushtet e një krize energjetike që po përshkallëzohet, kjo diferencë nuk është thjesht politike, por prek drejtpërdrejt jetën e përditshme të qytetarëve. Dhe përballë këtij realiteti, pyetja mbetet e hapur: nëse vendet e tjera ndërhyjnë për të ulur barrën, pse në Shqipëri kjo nuk ndodh?
