Tre milionë euro të pastruara përtej kufirit, 214 milionë në koncesione këtej. Tamponë 400 euro copa gjatë pandemisë. Kompani fantazmë që nënshkruajnë kontrata milionëshe pa ekzistuar. Dhe sot, në Kosovë, drejtësia foli shqip – Klodian Allajbeu përpara përgjegjësisë.
Kontrasti është therës në thjeshtësinë e tij: Ndërsa Kosova ngre aktakuzë për pastrim parash, Shqipëria hesht përballë perandorisë së koncesioneve – 84 milionë nga Hemodializa, 130 milionë nga Laboratorët. Një heshtje që kushton jetë.
Në korridoret e Onkologjikut tonë, 43 medikamente “mungojnë” prej 5 vitesh. Por të njëjtat ilaçe shfaqen mrekullisht në klinikat private. Gjashtëqind paciente me tumore të patrajtuara në tre vjet. Nëna që shesin unazat e dasmës për ilaçe kanceri. Është një sistem i projektuar me kujdes – ku varfërimi i shëndetësisë publike (2.78% e buxhetit, më i ulëti në Evropë) shtyn qytetarët drejt klinikave private.
“Kompani që nuk ekzistojnë, kontrata false, transferta të dyshimta,” lexojmë në aktakuzën e Kosovës. Por në Shqipëri, as tamponi 400 euro pa certifikim OBSH në kohë pandemie, as koncesionet që nuk ofrojnë shërbimin minimal, asgjë nuk mjafton për të zgjuar prokurorët tanë.
Spitalet publike janë kthyer në “ferma referimi” për privatin. Ambulancat çojnë urgjenca kardiake në spitale pa kardiokirurg. 60% e shpenzimeve dalin nga xhepat e qytetarëve. Por paratë e Allajbeut hedhin valle nëpër llogari bankare, ndërsa drejtësia jonë vazhdon gjumin.
Sot, Kosova na kujtoi se oligarkët nuk janë të përjetshëm. Se sistemet e ndërtuara mbi vuajtje një ditë përballen me drejtësinë. Por pyetja mbetet therëse: Sa jetë do të kushtojë heshtja jonë deri atëherë? Sa pacientë duhet të vdesin para se drejtësia të flasë edhe në Tiranë?
/gazetareforma.com
