Pas shpalljes së zgjedhjeve të parakohshme nga presidenti Emmanuel Macron, francezët dolën në votime për të “dhënë një zë të qartë dhe të lartë.” Rezultatet treguan një refuzim të Elysée-së qendrore dhe liberale, me të djathtën ekstreme në prag të pushtetit dhe kampin e gjerë të të majtës ambientaliste që reziston, por nuk arrin të ndalë valën e Tubimit Kombëtar.
Franca është ndarë mes periferive dhe qyteteve të mëdha. Qendrat e vjetra industriale dhe zonat rurale janë zhvendosur edhe më tej në të djathtën ekstreme, ndërsa disa qendra urbane mbështesin kandidatët e majtë. Partia makroniste ka ndikim vetëm në disa zona të perëndimit të vendit.
Bilanci politik mund të përfundojë në duart e republikanëve të Eric Ciotti-t, të ndarë midis mbështetjes për të djathtën ekstreme dhe refuzimit për t’i dorëzuar pushtetin Marine Le Pen dhe Jordan Bardella. Kjo situatë komplekse kërkon marrëveshje dhe kompromise të ndërlikuara për të ardhmen politike të Francës.
Zgjedhjet legjislative franceze panë një pjesëmarrje historike prej mbi 68%, më e larta që nga viti 1997. Kuvendi Kombëtar udhëhoqi me 33.15% të votave, ndjekur nga Fronti i Ri Popullor me 27.99%. Partia e Presidentit Macron mbeti pas me pak mbi 20%, duke mbajtur vetëm veri-perëndimin e Francës.
