Ditën e sotme njerëzit në Kabul, Afganistan rreshtohen për të marrë para në një pikë të shpërndarjes së parave të organizuar nga Programi Botëror i Ushqimit i OKB-së.
Pak kohë më parë, Ferishta Salihi dhe familja e saj u mjaftuan për një jetë të denjë. Burri i saj punonte dhe merrte një rrogë të mirë. Ajo mund të dërgonte disa nga vajzat e saj në shkolla private.
Por tani, pasi burri i saj humbi punën pas pushtimit të Afganistanit nga talibanët, ajo u rreshtua me qindra afganë të tjerë, duke u regjistruar në Programin Botëror të Ushqimit të OKB-së për të marrë ushqim dhe para që familjes së saj i duhen dëshpërimisht vetëm për mbijetesë.
“Kemi humbur gjithçka. E kemi humbur mendjen”, tha Salihi pas përfundimit të regjistrimit të saj. Me të ishte edhe vajza e saj e madhe, Fatimeja 17-vjeçare, të cilën ajo duhej ta largonte nga shkolla. Ajo nuk mund të përballojë të paguajë tarifat në një shkollë private, dhe talebanët deri më tani nuk po i lejojnë vajzat adoleshente të shkojnë në shkollat publike.
“Unë nuk dua asgjë për veten time, dua vetëm që fëmijët e mi të shkollohen”, tha Salihi.
Brenda disa muajsh ndërsa ekonomia e Afganistanit po krerohet, shumë familje të qëndrueshme, të klasës së mesme si ajo e Salihit kanë rënë në dëshpërim, të pasigurt se si do të paguajnë për vaktin e tyre të ardhshëm. Kjo është një arsye që Kombet e Bashkuara po ngrenë alarmin për një krizë urie, me 22% të popullsisë prej 38 milionë banorësh tashmë pranë urisë dhe 36% të tjerë përballen me pasiguri akute ushqimore – kryesisht sepse njerëzit nuk mund të përballojnë ushqimin. (AP)
