Një tjetër emër i njohur në median shqiptare, profesori i kriminalistikës Ervin Karamuço, i është bashkuar së fundmi fenomenit shqetësues të denoncimeve pa emra konkretë. Në emisionin “Review”, Karamuço bëri një deklaratë që, edhe pse dukej serioze dhe dramatike, e la publikun sërish në errësirë.
Sipas tij, shefi i arrestuar i Policisë Rrugore të Tiranës, Roven Zeka, ka qenë viktimë e kërcënimeve nga “një biznesmen i fuqishëm”, duke shtuar se “ka rreth dy javë që këtë pretendim Zeka e ka referuar te eprorët, por a ka lidhje me akuzën e SPAK, këtë nuk e dimë”. Kështu Karamuço, njësoj si shumë të tjerë përpara tij, hedh në publik akuza dhe pretendime pa qartësuar se për kë bëhet fjalë. Ai deklaron me siguri se ky biznesmen ka përdorur kërcënime dhe shantazhe, por refuzon të japë identitetin e këtij “personazhi të fuqishëm”.
Kjo praktikë është bërë e njohur tashmë falë emrave si Basir Çollaku, i cili në mënyrë të përsëritur, në emisionin “Plug”, ka deklaruar se disponon informacione të shumta për lidhje kriminale mes pushtetit dhe krimit të organizuar, duke përmendur “telefonat e mafies”, takime të fshehta dhe emra politikanësh që, sipas tij, janë në dijeni të gjithçkaje. Por, edhe Çollaku nuk ka bërë kurrë publikë këta emra, duke zgjedhur ta mbajë publikun në pritje dhe paqartësi të përhershme.
Fatkeqësisht, kjo mënyrë denoncimi është kthyer në një trend të rrezikshëm që po ndiqet nga shumë gazetarë dhe ekspertë të tjerë. Në vend që të japin informacione të plota, të qarta dhe konkrete, këto figura publike zgjedhin të hedhin vetëm thashetheme dhe akuza të përgjithshme, duke bërë të pamundur verifikimin apo ndjekjen serioze nga institucionet përgjegjëse.
Një gazetari e tillë jo vetëm që nuk ndihmon në zbardhjen e të vërtetës, por në fakt e pengon atë seriozisht. Duke mbajtur emrat sekretë dhe duke lënë të paqartë faktet, këta gazetarë dhe ekspertë e kthejnë informacionin në një mjet manipulimi dhe presioni. Ata janë bërë pjesë e një loje që mban peng të vërtetën, duke e përdorur atë për interesa personale apo negociata prapa skenës.
Në këto kushte, publiku mbetet i zhgënjyer dhe i lodhur nga një gazetari që nuk guxon të flasë qartë. Është më e nevojshme se kurrë që kjo praktikë e dëmshme të marrë fund. Mediat dhe figurat publike duhet të marrin përgjegjësi reale dhe të denoncojnë me emra dhe fakte të qarta, duke i shërbyer interesit publik dhe jo pazareve të fshehta.
Koha e denoncimeve boshe dhe thashethemeve anonime duhet të mbarojë. Publikut shqiptar i duhet një media që nuk i trembet së vërtetës dhe që guxon të publikojë informacionet deri në fund.
