SPAK i jep edhe 3 muaj Ballukut/ Çfarë pret ende Prokuroria kur thotë se ka prova për korrupsion dhe pastrim parash?

Tre muaj të tjerë.

Kjo është koha shtesë që SPAK ka vendosur t’i japë hetimit ndaj ish-zëvendëskryeministres Belinda Balluku, një dosje që prej muajsh konsiderohet ndër më të rëndat për korrupsionin në nivelet më të larta të qeverisë.

Ndërkohë, Prokuroria e Posaçme nuk flet për mungesë provash. Përkundrazi.

Balluku është marrë e pandehur për shkelje të barazisë në tenderë. Ndaj saj janë regjistruar edhe dyshime për korrupsion dhe pastrim parash. Është sekuestruar vila në Dhërmi që SPAK dyshon se fshihej përmes kontratave fiktive. Në dosje ka dëshmi, dokumente, komunikime, gjurmë elektronike dhe persona të tjerë nën hetim. Tashmë BKH ka zbritur edhe në terren me kontrolle në banesa e zyra në Tiranë dhe Durrës.

Atëherë lind pyetja më e thjeshtë dhe njëkohësisht më e rëndë:

Çfarë pret ende SPAK?

Nëse provat janë të mjaftueshme për të ngritur akuza kaq të rënda, përse dosja nuk shkon drejt fazës përfundimtare? Përse kërkohet sërish kohë?

Drejtësia nuk mund të funksionojë me logjikën e pafundme të shtyrjes së afateve.

Çdo muaj që kalon nuk është thjesht një datë në kalendar. Është kohë gjatë së cilës provat mund të dobësohen, dokumentet mund të ndryshojnë duar, dëshmitarët mund të ndikohen, kujtesa zbehet dhe çdo veprim hetimor bëhet më i vështirë.

Kjo nuk është arsye për të paragjykuar askënd. Është arsye për të kërkuar që një institucion i ngritur pikërisht për të luftuar korrupsionin e nivelit të lartë të veprojë me ritmin që kërkon ligji dhe interesi publik.

Sepse sa më shumë zgjaten dosjet, aq më shumë rritet dyshimi se drejtësia nuk po ecën me shpejtësinë që kërkon pesha e tyre.

Ky nuk është rasti i parë.

Prej vitesh opinioni publik sheh të njëjtin skenar. Hapet një dosje e bujshme. SPAK njofton hetime intensive. Kryhen kontrolle, merren në pyetje zyrtarë, bëhen sekuestrime, shtohen akuza. Më pas vjen zgjatja e afateve. Pastaj një tjetër. Dhe një tjetër.

Në fund, debati publik shuhet, ndërsa procedurat vazhdojnë të zvarriten.

Dosja e Ballukut nuk është një çështje e zakonshme.

Bëhet fjalë për ish-numrin dy të qeverisë, për tendera me vlera shumë të mëdha dhe për akuza që nuk kufizohen më vetëm te shkelja e barazisë në tenderë, por prekin korrupsionin dhe pastrimin e parave.

Pikërisht për këtë arsye, çdo shtyrje duhet të shoqërohet me një shpjegim bindës.

Sepse kur vetë SPAK deklaron se ka mbledhur prova, ka ngritur akuza dhe vazhdon të kryejë veprime hetimore, është e natyrshme që publiku të pyesë pse ende nuk merret një vendim përfundimtar.

Drejtësia nuk matet me numrin e muajve që zgjaten hetimet.

Matet me aftësinë për të vepruar në kohë.

Nëse SPAK ka provat që thotë se ka, atëherë duhet të veprojë. Sepse alternativa më e keqe është kjo që po ndodh sot: një dosje që zgjatet vazhdimisht, ndërsa publiku sheh vetëm kalimin e afateve.

Në luftën kundër korrupsionit, koha nuk punon në favor të drejtësisë.

Shpesh, ajo punon në favor të atyre që hetohen.

Dhe kjo është pikërisht arsyeja pse zvarritja e një dosjeje të këtij niveli nuk mund të konsiderohet një procedurë rutinë. Ajo ngre pikëpyetje serioze mbi efikasitetin e hetimit dhe mbi vendosmërinë e SPAK për të çuar deri në fund çështjet që prekin majën e pushtetit.

Sepse drejtësia që pret pafund, rrezikon të mos jetë më drejtësi.