Republika e karrigeve bosh: Qeveria që shpalli emergjencë një stadium, por jo hallet e shqiptarëve

Në Shqipëri nuk shpallet emergjencë kur një familje mbetet pa shtëpi. Nuk shpallet emergjencë kur pensionistët numërojnë qindarkat. Nuk shpallet kur spitalet ankohen për mungesa, kur të rinjtë largohen apo kur qytetarët protestojnë prej javësh në rrugë.

Por mjafton të rrezikohet një stadium bosh dhe shteti vihet në lëvizje.

Kjo është tabloja që po krijohet rreth koncertit të Kanye West.

Fillimisht u tha se eventi do të financohej nga kompani private. Më pas vetë kryeministri Edi Rama pranoi se qeveria do të japë 4 milionë euro nga fondet publike. Mesa duket, Shqipëria nuk mund të “turpërohej” përpara mijëra të huajve që kishin blerë bileta.

Mirëpo, kur u bë një koncert privat emergjencë kombëtare?

Prej javësh, mijëra shqiptarë protestojnë kundër korrupsionit, shpërdorimit të parave publike dhe mënyrës si qeveriset vendi. Për këtë revoltë nuk u pa i njëjti mobilizim. Nuk u panë miliona euro. Nuk u pa i njëjti shqetësim.

Por kur u vu në pikëpyetje imazhi i një eventi, shteti gjeti menjëherë para.

Këtu nuk është problemi Kanye West, por mënyra si funksionon pushteti.

Një koncert mund të jetë një mundësi e shkëlqyer për Shqipërinë. Mund të sjellë turistë, të mbushë hotelet, të rrisë konsumin dhe t’i japë vendit reklamë ndërkombëtare. Askush nuk ka arsye ta kundërshtojë këtë.

Por një mundësi e mirë nuk mund të ndërtohet mbi mungesën e transparencës.

Pse u ndryshua skema e financimit? Kush e mori vendimin për 4 milionë euro? Ku është kontrata? Çfarë garancish ka shteti? Kush mban përgjegjësi për organizimin dhe standardet e sigurisë së një eventi me dhjetëra mijëra pjesëmarrës?

Këto janë pyetjet që nuk marrin përgjigje.

Ndërkohë, në rrjetet sociale qarkullojnë kudo përpjekjet për të rritur pjesëmarrjen përmes shpërndarjes së biletave falas. Duket se pushteti ka më shumë frikë nga një stadium që nuk mbushet sesa nga qytetarët që prej javësh mbushin sheshet për të kërkuar llogari.

Një qeveri e sigurt nuk financon me miliona një event privat për të shpëtuar imazhin e tij.

Një qeveri e sigurt nuk e kthen një koncert në çështje prestigji shtetëror.

Një qeveri e sigurt nuk shqetësohet më shumë për imazhin e stadiumit sesa për imazhin e një vendi që proteston.

Problemi nuk është një artist. Problemi është një pushtet që sillet sikur boshllëku i një stadiumi është krizë kombëtare, ndërsa boshllëku i besimit të qytetarëve nuk është. Ky është kontrasti që po zemëron gjithnjë e më shumë shqiptarët.