11-vjeçarja Milena Uralova kujton se humbi ndjenjat dhe se kur u takua pa nënën e Gelenës duke qarë ndërsa shoqja e saj u plagos në Mariupol dy javë më parë.
E rikuperuar tani në një spital fëmijësh në qytetin e Zaporizhias, ajo kujton me qetësi incidentin dhe dëmtimet në fytyrë e qafë të cilat i ka ende të dukshme.
Sipas autoriteteve komunale të Mariupolit, rreth 5,000 njerëz, duke përfshirë rreth 210 fëmijë, janë vrarë që nga fillimi i ofensivës së udhëhequr nga Rusia.
Rusia mohon të ketë shënjestruar civilët, por zyrtarët lokalë thonë se të paktën 80 për qind e qytetit është shkatërruar dhe agjencitë e OKB-së kanë paralajmëruar për kushte “veçanërisht të pafavorshme” në Mariupol dhe qytete të tjera.
Njerëzit që arrijnë në Zaporizhia, zakonisht pas një udhëtimi të mundimshëm dhe të rrezikshëm me makinë ose autobus, flasin për tokë të rrënuar, të shkretë, plot gërmadha pa energji elektrike dhe ngrohje, ku njerëzit gatuajnë në zjarret e ndezura dhe pinë ujë shiu ose borë të shkrirë.
“Mariupol ka humbur, është bombarduar,” tha Katia Semeniuk, 77 vjeç, e ulur në një supermarket të mbushur me njerëz që është kthyer në një qendër pritjeje ku njerëzve që kanë ikur nga shtëpitë e tyre e ku u ofrohet ushqim, rroba të ngrohta dhe ndihmë.
Në një tabelë ka mesazhe të shkruara me dorë që thërrasin për të afërmit e humbur ose ofrojnë ndihmë për udhëtime.
Për shumë prej atyre që mbijetuan, e ardhmja është e pasigurt pasi askush nuk mund të parashikojë se sa do të zgjasin konfliktet.
