Mos e lini algoritmin të bëhet ‘polici i dytë’!

Ka një polici që nuk mban uniformë dhe nuk del në bulevard. Quhet algoritëm.

Ajo nuk të shtyn me skafandër. Nuk të hedh gaz. Nuk të shoqëron në komisariat. Por mund të bëjë diçka po aq të rrezikshme për një protestë: ta bëjë të duket më e vogël, më e lodhur dhe më e çorientuar sesa është.

Pas 35 ditësh, pushteti nuk ka më vetëm nevojë të ndalojë njerëzit në rrugë. Ka nevojë t’i bindë njerëzit se të tjerët janë lodhur.

Kjo është pika ku protesta mund të dëmtohet pa u prekur fizikisht.

Nëse sheh më pak postime, mendon se ka më pak njerëz.

Nëse sheh vetëm incidente, mendon se kauza është bërë rrëmujë.

Nëse sheh vetëm debate për mikrofonin, harron pse nisi protesta.

Nëse sheh vetëm maska, arkivole, konflikte dhe figura të çuditshme, fillon të ndihesh sikur protestës i iku serioziteti.

Kështu perceptimi bëhet policia e dytë.

Policia e parë ruan godinat. Policia e dytë ruan narrativën.

Dhe kjo është arsyeja pse protesta duhet të përsërisë çdo ditë arsyen e vet, si disiplinë:

Ligji 21/2024. Sazani. Zvërneci. Prona publike. Kush firmosi? Kush përfiton? Kush heshti?

Çdo ditë që këto pyetje zhduken pas një incidenti, pas një debati, pas një videoje të çuditshme apo pas një algoritmi që nuk të nxjerr më postimet, pushteti fiton pak territor.

Jo në shesh.

Në kokën e njerëzve.

Prandaj protesta nuk duhet të matet vetëm me sa njerëz dalin. Duhet të matet edhe me sa qartë mbahet gjallë arsyeja pse dalin.

Një protestë nuk shuhet vetëm kur njerëzit ikin nga sheshi.

Ndonjëherë shuhet kur njerëzit fillojnë të besojnë se të tjerët kanë ikur.