Erion Veliaj është i arrestuar prej 10 shkurtit dhe askush nuk ka nevojë të kujtohet sot se çfarë përfaqëson. Kryebashkiaku më i korruptuar në historinë e Tiranës, me afera pa fund, i ekspozuar prej kohësh, i mbrojtur sa u desh dhe i hedhur kur u bë barrë. Ajo që po luhet tani rreth tij nuk ka të bëjë me drejtësi, as me buxhet, as me funksionim institucional. Është farsë. Dhe ështëtallje e hapur me njeriun që dje bashkëpunuan dhe sot e shkelmojnë nga njëra anë në tjetrën.
Këshilli Bashkiak që e shkarkoi, që i zuri karrigen, që votoi përtë vazhduar pa të, del sot e “e kërkon” për buxhetin. Jo sepse e do. Jo sepse ka nevojë reale. Por kot, për sy e faqe, për të larëduart dhe për të ndërtuar alibinë e radhës. Një kërkesë e ditur se do të refuzohet, një lëvizje e zbrazët që shërben vetëm për tëprodhuar lajm dhe për të thënë nesër: ne provuam.
Nga ana tjetër, kryetarja në detyrë, Anuela Ristani, ajo që i zurivendin pa asnjë hezitim, pa asnjë dramë morale, sot i bën urim tëndjerë për ditëlindje. Me nostalgji, me kujtime, me fraza që tingëllojnë si betim besnikërie. Hipokrizi e gjallë. Dje ia mori pushtetin, sot i dërgon dashuri publike. Një teatër. Politika në formën e saj më të ulët, ku rolet ndërrohen sipas interesit dhe ndjenjat përdoren si dekor.
Veliajn e kanë kthyer në lojë. Në top futbolli, siç i ka hije. E pasojnë nga një institucion te tjetri, nga një deklaratë te një urim, nga një refuzim te një lot i rremë. Askush nuk e merr seriozisht, por të gjithë e përdorin. Kjo është ajo që i ndodh një pushtetaritë korruptuar kur bie. Nuk i dalin më në krah për të vërtetën, por për skenën. Nuk e mbrojnë, por e shfrytëzojnë.
Në gjithë këtë farsë, Veliaj ka varur shpresat te PR-i ndërkombëtar dhe “avokatët” anonimë që flasin në emër të tij, ndërkohë që avokatët realë i ka shkarkuar një nga një. Askushnuk del me emër, sepse nuk bëhet fjalë për mbrojtje ligjore, por për lobim dhe propagandë të fshehur. Pyetja që shmanget është e thjeshtë: me çfarë parash po paguhet kjo fushatë, ndërsa Veliaj ndodhet në burg për korrupsion dhe pastrim parash, duke ushqyer iluzionin se “amerikanët” do ta nxjerrin nga burgu, se lobimi do ta shpëtojë, se Balluku do ta tërheqë Ramën në fundosje dhe se ai vetë do të rikthehet në skenë, madje si kryetari PS-së?
Ja ku përfundon një kryetar bashkie që vetëm ka vjedhur, ka ngritur skema korrupsioni dhe ka ndërtuar pushtetin mbi servilizëm dhe interes. Kur bie, rrethohet nga miq si vetja. Të njëjtët që sot qajnë për ty, dje ta morën karrigen. Të njëjtët që flasin për shpresë, ndërkohë që presin vetëm fundin tënd.
Veliaj thotë se i ka njohur miqtë e vërtetë. Po, i ke njohur. Janë pikërisht këta. Këta që të kthyen në lodër politike. Këta që e përdorin rënien tënde për të larë veten dhe për të mbijetuar edhe pak. Këta që sot të përqafojnë me fjalë dhe nesër të harrojnë pa asnjë problem.
Dhe një gjë duhet thënë qartë. As ti, as këta miqtë e tu, nuk do të vini më kurrë në pushtet. Pavarësisht shpresave të rreme me të cilat ushqeni veten dhe njëri-tjetrin. Loja ka mbaruar. Tani ka mbetur vetëm servilosja. Edhe kjo, po luhet keq.
