Basir Çollaku ka zgjedhur të ndjekë gjurmët e kolegëve të tij në mediat shqiptare – gjurmë që të çojnë në një labirint “zbulimesh” pa emra, pa data dhe pa prova konkrete. Prej muajsh, gazetari përsërit të njëjtën histori për një fluturim çarter drejt Arubës, ku tre ministra dhe tre biznesmenë shqiptarë zhvilluan takime me trafikantë kokaine. Por ashtu si shumë të tjerë para tij, edhe Çollaku i mban emrat e tyre në sirtar.
Që në prill të 2018-ës, Çollaku deklaronte me vendosmëri: “Jam duke thënë se kjo histori e trafikut të drogës është zbuluar vetëm pjesërisht. Ka aktor të pushtetit të sotëm, të cilët janë angazhuar prej dy-tre ditësh intensivisht në këtë çështje për të bërë që gjërat të ndodhin ndryshe. Këto emra do të dalin, unë do t’i nxjerr edhe me emra, edhe me shkresa”. Por pesë vjet më vonë, emrat ende presin të dalin nga sirtari i gazetarit “investigativ”.
Sot, ai përsërit të njëjtën skemë. “Një fluturim çarter në Aruba, koloni e Holandës, kanë udhëtuar tre ministra shqiptar, tre biznesmenë shqipfolës, dy prej të cilëve në botën e kokainës”, deklaron në emisionin “Task Force”. Sipas tij, shërbimet spanjolle i kanë regjistruar këto takime, SPAK i ka materialet. Por emrat sërish mungojnë.
Kjo praktikë e përhapur në median shqiptare ka kthyer gazetarinë në një treg ku informacioni tregtohet si mall. Gazetarët grumbullojnë “prova” jo për t’i publikuar në shërbim të publikut, por për t’i përdorur si letra pazaresh me politikanët dhe oligarkët. Sistemin e kanë kuptuar të gjithë: sa më shumë “prova” të kesh në sirtar, aq më i shtrenjtë bëhesh në tregun e heshtjes.
Media jonë është mbushur me “investigues” që hedhin karremat e informacionit, por peshqit e mëdhenj i mbajnë në rezervuar. Kërcënojnë me “prova”, por i ruajnë si “municione” për ditë më të mira – ose më saktë, për çmime më të larta. Hedhin një copë, ruajnë pjesën tjetër. Tregojnë një detaj, fshehin dhjetë të tjerë.
Situata ka degraduar në atë pikë sa gazetarët nuk konkurrojnë më për zbulimin e së vërtetës, por për mbledhjen e “provave” që mund t’i përdorin për përfitime personale. Oligarkët kanë krijuar një sistem ku gazetarët “investigativë” shndërrohen në koleksionistë informacioni – jo për ta publikuar, por për ta shitur në momentin e duhur, te blerësi i duhur.
Media shqiptare është kthyer nga watchdog në broker informacioni. Gazetarët pretendojnë se kanë prova, regjistrime, dokumente. Por këto “thesare” qëndrojnë të kyçura në kasafortat e tyre, duke pritur çmimin e duhur. Ndërkohë publiku mbetet peng i një sistemi ku e vërteta është kthyer në mall tregu dhe transparenca në një iluzion që shitet me këste!
