Ajo që po ndodh në Rrjoll të Velipojës është një skenë që po përsëritet prej vitesh në Shqipëri, gjithmonë me të njëjtin skenar: shteti në krah të oligarkut, komuniteti lokal i vetëm, policia përballë qytetarëve dhe një shoqëri që zgjedh të shohë nga ana tjetër, sepse “nuk na bie halli neve”.
Banorët ishin sot në protestë për të dytën ditë radhazi. Bllokuan rrugën Shëngjin–Velipojë, u futën në kantier, u përplasën me policinë dhe 25 prej tyre u shoqëruan.
“Jam në tokën time, ca bëni kështu. Jemi në tokën tonë. Silleni përfaqësuesin të merremi vesh”.
Janë rreth 60 familje që kërkojnë ndaljen e punimeve në një tokë prej rreth 95 mijë metrash katrorë buzë detit, pronë që sipas tyre u përket që nga viti 1936, me shtrirje rreth 4 kilometra në brezin rënor të Velipojës. Dhe kjo tokë sot po shkelet nga fadromat për një resort luksoz.
Më 16 janar të këtij viti, leja e ndërtimit për këtë projekt gjigant është firmosur nga Belinda Balluku. Një firmë që vjen në një kohë kur vetë Balluku është nën hetim nga SPAK, por që duket se nuk e pengon aspak të vazhdojë të japë leje, të hapë rrugë dhe të bëjë favore për investitorë të mëdhenj.
Projekti parashikon ndërtimin e një kompleksi turistik me rreth 1.46 milionë metra katrorë, një investim kolosal, në një zonë ku konflikti i pronësisë është i njohur, i denoncuar publikisht dhe i çuar edhe në SPAK nga vetë banorët.
Në anën tjetër qëndron Bashkim Ulaj, biznesmen, botues dhe pronar mediash, i cili përmes kompanisë “Gener 2” dhe shoqërisë “Aba Blue Borgo” sh.p.k. ka marrë statusin special “investitor në strukturë akomoduese me 5 yje”.
Fadromat e tij janë rikthyer në terren edhe pse banorët thonë se nuk ka tabelë informuese në kantier, se punimet kanë nisur natën dhe pa asnjë njoftim.
“Ne s’kemi marrë asnjë informacion. Kur nis një punë si Bashkim Ulaj, vihet tabelë. Këtu e grabitën tokën. Kryetari i Bashkisë nuk na përqas. Do mblidhemi me çfarëdo lloj mjeti”, thotë një banor.
Një tjetër paralajmëron hapur: “Balluku s’ka të drejtë të japë leje ndërtimi kur ne jemi në proces gjyqësor. Këta vijnë natën, firmosin natën, ne vetëm kur shohim fadromat”.
Drama vazhdon edhe jashtë saj. Kjo është një tjetër protestë në Shqipëri ku njerëzit lihen vetëm. Nuk shkon askush t’i mbështesë, nuk shkon askush t’u bashkohet, sepse “s’është problemi ynë”.
Secili zgjohet vetëm kur i prek shtëpia, prona, toka, jeta e vet. Dhe pikërisht kështu shtypen protestat një nga një. Nesër do të jenë të tjerë. Dhe çdo herë do të jenë më pak, derisa të mos ketë më zë për t’u ngritur.
“Toka është e jona. Çfarë do ai? Do rrëmujë, do luftë? Ne e kemi që në kohën e Zogut”.
“Këtu ka filluar zaptimi i tokës. Leja nuk është në fletoren zyrtare. Ne kemi bërë kallëzim në SPAK. Asnjë fadromë nuk do të punojë pa lejen tonë në tokën tonë”.
Dhe ndërkohë, shteti nuk vjen për të ndërmjetësuar, për të sqaruar, për të zgjidhur. Shteti vjen me polici, me shoqërime dhe me heshtje.
Kjo histori nuk është as e para dhe as e fundit. Është pasqyra e një vendi ku firmat politike peshojnë më shumë se e drejta e pronës, ku hetimet nuk ndalin pushtetin dhe ku shoqëria civile zgjohet vetëm për hallin e vet. Dhe derisa kjo të ndryshojë, çdo protestë do të shtypet lehtë. Një nga një. Në heshtje.
