Kryeministrja italiane, Giorgia Meloni, bashkë me homologun e saj hungarez Viktor Orbán, ka kundërshtuar paketën kryesore të vendeve të punës të rënë dakord nga Këshilli i BE-së. Opozita e Melonit ndaj kësaj pakete reflekton nevojën e saj për të gjetur një ekuilibër delikat ndërsa synon të rrisë rolin e Italisë në Europë.
“Vendosa të mos e mbështes si shenjë respekti për qytetarët dhe indikacionet që erdhën nga ata gjatë zgjedhjeve,” tha Meloni, duke theksuar se ajo do të vazhdojë të punojë për t’i dhënë Italisë peshën që meriton në BE.
Në të njëjtën kohë, Meloni votoi kundër kandidaturës së António Costa si president i Këshillit Evropian dhe Kaja Kallas si Përfaqësuese e Lartë për Punët e Jashtme dhe Politikën e Sigurisë, por abstenoi në emërimin e Ursula von der Leyen për presidente të Komisionit Evropian. Abstenimi i Melonit është parë si një mundësi për von der Leyen që të bindë Italinë për mbështetjen e saj, duke i lënë derën hapur për negociata të mëtejshme.
“Ne vazhdojmë të punojmë që më në fund t’i japim Italisë peshën që meriton në Europë,” shtoi Meloni. Sipas mediave italiane, Meloni është e prirur të sigurojë një portofol të rëndësishëm për Italinë, si konkurrenca, mbrojtja apo industria, në mandatin e ardhshëm të Komisionit.
Von der Leyen ka nevojë për një shumicë prej 361 votash në Parlamentin Evropian në Strasburg për të konfirmuar emërimin e saj, dhe për momentin, ekipi i saj llogarit një shumicë prej 399 eurodeputetësh. Megjithatë, ata presin 15% të votave ‘mavericks’ – ligjvënës që mund të votojnë ndryshe nga partitë e tyre, gjë që krijon një situatë të pasigurt për von der Leyen.
Mbështetja e Fratelli d’Italia (FdI), partia e Melonit me 24 eurodeputetë, mund të jetë vendimtare. Abstenimi i Melonit i jep asaj kohë për të negociuar në prapaskenë deri në votimin në sesionin e parë plenar të Parlamentit më 16-17 korrik. Megjithatë, kjo lëvizje gjithashtu tregon për sfidat që ajo përballet në ruajtjen e unitetit brenda koalicionit të saj qeverisës dhe grupit të Konservatorëve dhe Reformistëve Evropianë (ECR), i cili është forcuar pas zgjedhjeve të fundit të BE-së.
ECR, me 83 deputetë, tani është forca e tretë politike më e madhe në Parlamentin Evropian. Grupet kanë kohë deri në javën e ardhshme për t’u rindërtuar, dhe krahu i djathtë mund të dalë më i fragmentuar nga negociatat se si do të bashkohen në Bruksel.
