Një plan i ndërtuar prej muajsh, i studiuar në detajet më të vogla që ka kërkuar, përveç pajisjeve, edhe një regjim të rreptë ushqimor ka bërë mundur arratisjen e Taulant Tomës nga burgu në Itali.
Taulant Toma, shqiptari 41-vjeçar, ekspert i arratisjeve ekstreme, i cili të dielën në agim u arratis nga burgu i Operës, kishte humbur gjithashtu peshë për të kaluar nga vrima prej pak centimetrash, e krijuar duke sharruar hekurat. Me trup të imët, 1 metër e 65 centimetra i gjatë, i dënuari është dobësuar edhe më tej për të realizuar arratisjen e tij të katërt, një dobësim që nuk i ka funksionuar shokut të qelisë, i cili në fund hoqi dorë.
Prej dy ditësh Toma, i njohur edhe me pseudonimin Admir Dedinca, është i shumëkërkuari numër një në Itali. “Mbikëqyrje shumë e lartë, rrezik arratisjeje, shih shënimin e DAP-it”, shkruhet në skedën e tij përshkruese, ku theksohet edhe transferimi nga Sassari pikërisht për arsye sigurie.
Prefektura ka aktivizuar një koordinim për ta gjetur: janë vendosur postblloqe pasi ekziston frika se mund të arratiset jashtë vendit, duke u mbështetur në rrjetin e tij të gjerë të kontakteve dhe duke u ribashkuar me grupe të tjera kriminale të mafies shqiptare. Sipas hetimeve, menjëherë pas arratisjes ai mund të ketë përfituar ndihmë nga jashtë.
Kamerat e sigurisë e kanë filmuar teksa largohet në këmbë rreth orës gjashtë e gjysmë të mëngjesit; disa orë më vonë, në një zonë pushimi të unazës rrugore, u gjet një furgon i braktisur është e mundur që aty të jetë takuar me një bashkëpunëtor. Është akti i fundit i një projekti të mirëpërpunuar. Në zonat e punës për të dënuarit ai kishte siguruar sharrë, limë, pincë, pjesë metali dhe disa çelësa anglezë për të krijuar një hapje mes hekurave; kishte grumbulluar çarçafë, të cilët i kishte rrotulluar për t’u zbritur nga kati i tretë, në një lartësi mbi pesëmbëdhjetë metra.
Për të kapërcyer murin rrethues prej gjashtë metrash, kishte përdorur bishta fshesash të lidhur me shirit ngjitës, duke shtuar në fund një grep që e kishte fiksuar në buzë të murit.
Alarmi nuk ka rënë dhe kërkimet kanë nisur vetëm rreth orës tetë të mëngjesit, kur agjentët vunë re se shtrati i tij ishte bosh. Edhe data e arratisjes ishte zgjedhur me kujdes: një ditë feste, kur personeli është i reduktuar.
E njëjta metodë me të cilën u arratis në shkurt 2013 nga burgu i Parmës: sharrë e vogël dhe tel diamanti për të prerë hekurat, javë të tëra vëzhgimi nga dritarja e qelisë për të studiuar lëvizjet e rojeve dhe ndërrimin e turneve. Në vitin 2009 ishte arratisur tashmë nga burgu i Ternit gjatë një ndeshjeje futbolli; në dhjetor 2013, për t’u larguar nga Lantini pranë Liezhit, kishte organizuar një operacion të strukturuar.
Një Opel gri u parkua përpara hyrjes së rezervuar për furnitorët dhe, kur një agjent iu afrua për ta larguar, tre burra iu hodhën sipër duke e marrë peng. Brenda, në oborr, disa të dënuar shpërthyen një enë qelqi për të krijuar efekt shpërqendrimi; të tjerë formuan një piramidë njerëzore që i lejoi Tomës të ngjitej dhe të kapërcente murin me një kërcim akrobatik. Shqiptari duhet të vuajë gjithsej 24 vjet dënim për grabitje në vila, vjedhje, posedim droge dhe armësh; nga Opera nuk do të dilte para vitit 2048. Kjo është arratisja e tij e katërt.
“Felice Maniero, bosi i “Mala del Brenta” i mbiquajtur “fytyrë-engjëlli”, i cili në vitet ’90 kishte realizuar arratisje të bujshme nga burgu, tashmë është tejkaluar”, ky është komenti i hidhur i Leo Beneducit, sekretar i përgjithshëm i OSAPP-it, i cili denoncon mungesën e personelit me “shpërndarje të papërshtatshme të kontingjenteve në Opera 30 për qind më pak se sa nevojitet për një popullsi të burgosur 25 për qind mbi kapacitetet e lejuara”.
Sipas Beneducit, “sistemi nuk disponon më institucione të sigurta dhe të vendosura në ambiente të përshtatshme për lloje të veçanta të vuajtjes së dënimit”.
Toma “ka arritur ta shndërrojë një burg të sigurisë së lartë në një trampolinë drejt lirisë”./IL GAZZETTINO
